Category

roubalita

inspirational, roubalita, yummy roubalita

My Mum and I, housecleaning

my mum and I, housecleaning

my mum and I, housecleaning Don’t know about your mum-mummy-mother but mine believes that the highest achievement for a woman -after being a mother- is being a great housewife. Her house is totally clean and when I say totally I really mean it! Everything about it is sparkling clean and that would not be a problem if because of the damn recession I didn’t have to leave my cute little studio to move back to the warmth (?) of my parents’ house which almost turns into a battlefield every single morning for different reasons. Δεν ξέρω η δική σας η μητέρα-μαμά-μανούλα πως σκέφτεται αλλά η δική μου πιστεύει πως το ύψιστο αξίωμα για μια γυναίκα και αυτό που θα την βοηθήσει να πορευτεί στον μάταιο τούτο κόσμο είναι -μετά την μητρότητα- η νοικοκυροσύνη. Το σπίτι της λάμπει και δεν το λέω καθόλου μεταφορικά και με καμία δόση υπερβολής. Όταν λέω πως λάμπει το εννοώ! Αστράφτει από καθαριότητα! Και φυσικά αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα (μου) εάν λόγω της αναθεματισμένης της κρίσης δεν είχα αναγκαστεί να αφήσω το μικρό στούντιο στο οποίο διέμενα και να επιστρέψω στην στοργική αγκαλιά του πατρικού μου που κινδυνεύει να μεταμορφωθεί σε πεδίο μάχης κάθε πρωί για ποικίλους λόγους. my mum and I, housecleaning Today, I’m going to tell you about one of them which as already understood is my mum’s mania about cleaning and tidying. The moment I come out of my room I face the following phrase “What a great day it is! Time for cleaning the balconies/sweeping/washing the curtains/dusting” or whatever is not sparkling enough in the house. After my first shock on how on earth she is in the mood for all these before having a coffee I still can’t get how housecleaning can be such a source of happiness! The only solution available is to help her do the housework because “This is not a hotel!” but “No, dear Mum! I’ll do it my way!” which includes answers my mum doesn’t really feel proud her daughter is using. Σήμερα λοιπόν, θα μιλήσουμε για έναν από αυτούς που δεν είναι άλλος από αυτόν που ήδη προανέφερα, δηλαδή την μανία της μητέρας μου για την καθαριότητα. Με το που θα ξετρυπώσω από το δωμάτιο-καταφύγιο μου θα έρθω αντιμέτωπη με την εξής ατάκα “Έχει πολύ ωραία ημέρα σήμερα! Ότι πρέπει για καθάρισμα μπαλκονιών/σκούπισμα/πλύσιμο κουρτινών/ξεσκόνισμα” ή ότι άλλο δεν είναι αρκετά γυαλιστερό στο σπίτι. Πέραν του αρχικού σοκ του που την βρίσκει αυτή την άτιμη την διάθεση πριν καλά καλά πιει καφέ ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνετε να αντλεί τέτοια ευτυχία από την όλη διαδικασία. Η μόνη λύση αντιμετώπισης του προβλήματος είναι φυσικά να βοηθήσω γιατί “Εδώ δεν είναι ξενοδοχείο“- αφού πιω τον καφέ μου- αλλά “Όχι, κυρία μου! Θα το κάνω με τον δικό μου τρόπο!” Ο οποίος τρόπος συμπεριλαμβάνει ατάκες που δεν κάνουν την μανούλα καθόλου χαρούμενη. my mum and I, housecleaning Last Saturday, while I was vaccuming with the look of a prisoner commited to state work she asked me “Why that look? Can’t you just show a little enthusiasm?” My answer was of course not the one expected “Do you know anyone except yourself who vaccums the house and keeps a broad smile? You either have to be moving to a new house or really drunk to do so. And after all, it really does not matter if I’m not awarded the Best Housewife prize this year!”. Don’t know about you but if I had the money, I’d definitely be paying somebody else to do the housework. And please, don’t think that when I lived on my own I was keeping bugs and coackroaches as pets but I have to admit that my encounters with the mop or dusting cloth were only weekly and in hours when I was done with things that make me happy. Το περασμένο Σάββατο λοιπόν, και ενώ σκούπιζα με ύφος ισοβίτη σε καταναγκαστικά έργα μου λέει “Τι ύφος είναι αυτό, παιδί μου? Σα να σε σκοτώνουν!” για να πάρει την απάντηση “Ξέρεις κανέναν που σκουπίζει και γελάει? Θα πρέπει να είναι χαζοχαρούμενος ή να έχει μόλις μπει σε καινούργιο σπίτι! Και, τέλος πάντων, δεν με πειράζει αν δεν πάρω το μετάλλιο της καλής νοικοκυράς και φέτος!” Δεν ξέρω εσείς πως αντιμετωπίζετε τις δουλειές του σπιτιού αλλά ναι, εγώ το παραδέχομαι! Αν είχα τα χρήματα να πληρώνω κάποιον άλλο να κάνει το καθάρισμα, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Εντάξει, μην φανταστείτε πως όταν έμενα μόνη μου διατηρούσα για κατοικίδιο κατσαρίδες -μπλιάχ- αλλά με την σκούπα, την σφουγγαρίστρα και το ξεσκονόπανο συναντιόμασταν αυστηρά μια φορά την εβδομάδα και μάλιστα σε εντελώς κουλές ώρες του τύπου 10 το βράδυ που είχα τελειώσει με όλα τα ευχάριστα. my mum and I, housecleaning I’d rather do housework and tidying when I feel like it or to better, as I never really feel like it, whenever there is nothing better to do. I like my house to be clean and tidy but I won’t freak out for a couple of hairs on the bathroom floor. Do you feel as I feel or are you more like my mum? PS Dear Mum, do not freak out! None of your friends or my future mother-in-law are reading prettynyummy. Προτιμώ να κάνω τις δουλειές του σπιτιού μόνο όταν έχω διάθεση να το κάνω ή για να είμαι απολύτως ακριβής μιας και στην πραγματικότητα δεν έχω ποτέ τέτοιου είδους διαθέσεις, όταν έχω αποφασίσει να κάνω διάλειμμα από ότι άλλο θεωρώ εγώ πολύ πιο ευχάριστο. Μου αρέσει ο χώρος μου να είναι όμορφος και τακτοποιημένος όσο αυτό είναι δυνατόν αλλά δεν φρικάρω με 2-3 τρίχες στο πάτωμα. Εσείς συμμερίζεστε τον πόνο μου ή σκέφτεστε σαν την μανούλα μου? ΥΓ Μαμά, ηρέμησε δεν μας διαβάζουν ούτε οι φίλες σου ούτε η μέλλουσα πεθερά μου!

2 Comments
inspirational, roubalita, yummy roubalita

back to schoolπίσω στο σχολείο

folded notes

All morning I’ve been hearing giggles and laughter and playful steps of little children in the street right in front of my house and before you start thinking that my biological clock has started ticking for a baby let me clear out that I live opposite a kindergarten  complex of schools and today is “Back to School” day here in Greece.
Nostalgia and sweet memories are flashing right in front of my eyes and as I was drinking my morning coffee I couldn’t help but bring back to mind some great moments of my schooldays and childhood!
So here are the moments I’ll always cherish:

retro children riding bikes

Playing outside until the streetlights came on or my Mum called out my name for the 10th time or more!

folded notes

Writing secret notes that meant a lot and believe it or not getting one of those felt exactly like the moment you get texted on your mobile and feel butterflies flying around your stomach!

4

Mon chi-chi! I had to give up on him when I went to high school but he’s still lying around someplace in my storey room. He’s probably the one who knows better all my childhood well-kept secrets and dreams!

5

That was fashion and yes, I did wear them from morning to dawn and yes, I did feel like the trendiest one of all….sure rocked them back then!

back to school

The “I want to die and be forgotten” moment of my schooldays!

tape recorder 80s

Before Shazam and you tube and mp3s or whatever!  And a pencil was always the right tool to fix everything! Why? Check the next picture and if you are an ’80s-90’s kid you will surely know 😉

tape and pencil

So, do you have any similar memories or am I the only 40+ around?
xxx
roubalita

Όλο το πρωί ακούω γέλια και παιδικές φωνούλες και πριν σκεφτείς  “Χτυπάει το βιολογικό ρολόι της roubalita” να σου πω πως επίσης άκουγα και ψαλμωδίες έναν παπά να ψέλνει. Πρώτη μέρα σήμερα για τα σχολεία και αφού μένω ακριβώς απέναντι από νηπιαγωγείο-παιδικό & βρεφικό σταθμό και δημοτικό καταλαβαίνεις πως δικαιολογούνται όλα τα παραπάνω! Πίνω το καφεδάκι μου λοιπόν στην βεράντα αραχτή με συνοδεία όχι μόνο τον αγιασμό (που τον έχω ακούσει 3 φορές ήδη) αλλά και γλυκές αναμνήσεις των δικών μου παιδικών χρόνων!

retro children riding bikes

Σιγά μη μαζευόμουν σπίτι πριν ανάψουν τα φώτα του δρόμου ή πριν η μαμά μου ξελαρυγγιαστεί να φωνάζει και να ξαναφωνάζει και να ξαναφωνάζει “Roubaliiiiita!”

folded notes

Αν νομίζεις πως το να παίρνεις μήνυμα στο κινητό την στιγμή που περιμένεις ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ σου προκαλεί ναυτία και ζαλάδα που να δεις τι σου έκανε το να λαμβάνεις ένα τέτοιο ραβασάκι που δεν είχε και αναγνώριση κλήσεων!

4

Το γοριλάκι μου! Πιστός φίλος που στόμα είχε και μιλιά δεν είχε! Ξέρει όλα μου τα μυστικά και τα τρελά όνειρα. Είναι ο πρώτος που έμαθε για τον Μήτσο, τον Θανάση, το 8 στα μαθηματικά, το σπασμένο σερβίτσιο της μαμάς και την απόφαση μου να φύγω από το σπίτι στα 8 γιατί “Είμαι μεγάλη εγώ! Δεν είμαι μωρό πια για να μένω μαζί σας! Θα πάω να μείνω στην γιαγιά που θα έχω και δικό μου δωμάτιο!”

5

Εντάξει. Μιλάμε για το απόλυτο trend! Να περπατάω καμαρωτή καμαρωτή σαν σημαιοστολισμένη φρεγάτα γιατί φαίνεται το τέλειο δαντελωτό καλτσάκι μου!

back to school

Η στιγμή της απόλυτης ξεφτίλας! Αυτή και εκείνη που ο φιλόλογος στην 1η λυκείου διάβασε την έκθεση μου στην τάξη και το καμάρι μου μετατράπηκε σε κοκκίνισμα την στιγμή που είπε “roubalita παιδί μου, βγάλε τα ροζ γυαλιά σου γιατί δεν θα καταφέρεις τίποτα στην ζωή σου!” Απαίσιε καταστροφέα της αθωότητας μου!

tape recorder 80s

Ναι, πριν το shazam και το you tube και όλα τα άλλα όλη μέρα παντού και πάντα ράδιο για να γράψουμε το αγαπημένο μας κομμάτι σε κασέτα (!!!) και μετά να το ακούμε όλη μέρα ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να λιώσει η κασέτα ή να την μασήσει το ραδιόφωνο. Άγνωστες λέξεις? Και αν σου πω πως το απαραίτητο συνοδευτικό εργαλείο του κασετόφωνου ήταν το μολύβι, θα με πιστέψεις? Ή ακόμα καλύτερα θα καταλάβεις το γιατί? Ίσως σε βοηθήσει η επόμενη είκονα!

tape and pencil

Σε βοήθησε ή μήπως μόνο εγώ τα θυμάμαι όλα αυτά?
xxx
roubalita

fashion strolls, roubalita, yummy roubalita

goldfingergoldfinger

gold statement ring

He’s the man, the man with the Midas touch A spider’s touch Such a cold finger
Beckons you to enter his web of sin But don’t go in
Golden words he will pour in your ear But his lies can’t disguise what you fear
For a golden girl knows when he’s kissed her It’s the kiss of death …
From Mister Goldfinger
Pretty girl, beware of his heart of gold This heart is cold
He loves only gold

gold statement ring

You’ll never know how I watched you from the shadows as a child
ALEXANDER MCQUEEN Gold-tone crystal butterfly ring

gold statement ring

You’ll never know how it feels to be the one who’s left behind
SKU JEWELRY Stackable Gold Rings

gold statement ring

You’ll never know the days, the nights, the tears, the tears I’ve cried
Kate Spade New York Statement Ring

gold statement ring

but know my time has come and time, time’s not on your side
YUNUS & ELIZA Empire gold-plated ring

gold statement ring

You’ll never know how it feels to be so close and be denied
PINKSANDS Laser-cut double Shell ring

gold statement ring

It’s a gold and honey trap I’ve got for you tonight
LANVIN Love Two-Finger Ring

gold statement ring

Revenge it’s a kiss, this time I won’t miss, now I’ve got you in my sight with a golden eye
SAINT LAURENT Lion gold-tone crystal ring

He’s the man, the man with the Midas touch A spider’s touch Such a cold finger
Beckons you to enter his web of sin But don’t go in
Golden words he will pour in your ear But his lies can’t disguise what you fear
For a golden girl knows when he’s kissed her It’s the kiss of death …
From Mister Goldfinger
Pretty girl, beware of his heart of gold This heart is cold
He loves only gold

 gold statement ring
You’ll never know how I watched you from the shadows as a child
ALEXANDER MCQUEEN Gold-tone crystal butterfly ring
gold statement ring
You’ll never know how it feels to be the one who’s left behind
SKU JEWELRY Stackable Gold Rings
gold statement ring
You’ll never know the days, the nights, the tears, the tears I’ve cried
Kate Spade New York Statement Ring
gold statement ring
but know my time has come and time, time’s not on your side
YUNUS & ELIZA Empire gold-plated ring
gold statement ring
You’ll never know how it feels to be so close and be denied
PINKSANDS Laser-cut double Shell ring
gold statement ring
It’s a gold and honey trap I’ve got for you tonight
LANVIN Love Two-Finger Ring
gold statement ring
Revenge it’s a kiss, this time I won’t miss, now I’ve got you in my sight with a golden eye
SAINT LAURENT Lion gold-tone crystal ring

fashion strolls, roubalita, yummy roubalita

sweet dreamsόμορφα όνειρα

NMV1S23_mz_yes

SWEET DREAMS ARE MADE OF LAUGHTER, LOVE, KISSES, HANDS, SUN, HUGS, STARDUST, MEMORIES AND SMILES.

THE REST CAN BE BOUGHT AND HELD TIGHTLY IN YOUR HANDS.

Charlotte Olympia Record Perspex clutch

Some of them want to use you
Record Perspex clutch by Charlotte Olympia

Olympia Le-Tan Appolonia's Valentine embroidered clutch

some of them want to get used by you
Olympia Le-Tan Appolonia’s

urania gazelli queen of clubs

some of them want to abuse you
Urania Gazelli-Queen of Clubs

Tonya Hawkes Lucite-Studded snakeskin clutch

some of them want to be abused
Tonya Hawkes Lucite-Studded snakeskin clutch

DOLCE & GABBANA Glam embellished faux raffia shoulder bag

everybody’s looking for something, who am I to disagree?
DOLCE & GABBANA Glam embellished faux raffia shoulder bag

Marchesa-Valentina Floral Embroidered Envelope Clutch Bag

hold your head up, keep your head up, movin’ on
Marchesa-Valentina Floral Embroidered Envelope Clutch Bag


ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΑΓΑΠΗ, ΦΙΛΙΆ, ΧΕΡΙΑ, ΗΛΙΟ, ΑΓΚΑΛΙΕΣ, ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗ, ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ.
ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΑΠΛΑ ΤΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΑΣ ΣΦΙΧΤΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ.

Charlotte Olympia Record Perspex clutch

Some of them want to use you
Record Perspex clutch by Charlotte Olympia

Olympia Le-Tan Appolonia's Valentine embroidered clutch

some of them want to get used by you
Olympia Le-Tan Appolonia’s

urania gazelli queen of clubs

some of them want to abuse you
Urania Gazelli-Queen of Clubs

Tonya Hawkes Lucite-Studded snakeskin clutch

some of them want to be abused
Tonya Hawkes Lucite-Studded snakeskin clutch

DOLCE & GABBANA Glam embellished faux raffia shoulder bag

everybody’s looking for something, who am I to disagree?
DOLCE & GABBANA Glam embellished faux raffia shoulder bag

Marchesa-Valentina Floral Embroidered Envelope Clutch Bag

hold your head up, keep your head up, movin’ on
Marchesa-Valentina Floral Embroidered Envelope Clutch Bag

3 Comments
roubalita, the written world, yummy roubalita

the ground beneath her feetο κόσμος κάτω απ’τα πόδια της

salman rushdie the ground beneath her feet

Salman Rushdie: The Ground Beneath her Feet


“For a long while I have believed – this is perhaps my version of Sir Darius Xerxes Cama’s belief in a fourth function of outsideness – that in every generation there are a few souls, call them lucky or cursed, who are simply born not belonging, who come into the world semi-detached, if you like, without strong affiliation to family or location or nation or race; that there may even be millions, billions of such souls, as many non-belongers as belongers, perhaps; that, in sum, the phenomenon may be as “natural” a manifestation of human nature as its opposite, but one that has been mostly frustrated, throughout human history, by lack of opportunity.

salman rushdie the ground beneath her feet

And not only by that: for those who value stability, who fear transience, uncertainly, change, have erected a powerful system of stigmas and taboos against rootlessness, that disruptive, anti-social force, so that we mostly conform, we pretend to be motivated by loyalties and solidarities we do not really feel, we hide our secret identities beneath the false skins of those identities which bear the belongers’ seal of approval.

salman rushdie the ground beneath her feet

But the truth leaks out in our dreams; alone in our beds (because we are all alone at night, even if we do not sleep by ourselves), we soar, we fly, we flee. And in the waking dreams our societies permit, in our myths, our arts, our songs, we celebrate the non-belongers, the different ones, the outlaws, the freaks.

salman rushdie the ground beneath her feet

What we forbid ourselves we pay good money to watch, in a playhouse or a movie theater, or to read about between the secret covers of a book. Our libraries, our palaces of entertainment tell the truth. The tramp, the assassin, the rebel, the thief, the mutant, the outcast, the delinquent, the devil, the sinner, the traveler, the gangster, the runner, the mask: if we did not recognize in them our least-fulfilled needs, we would not invent them over and over again, in every place, in every language, in every time.

No sooner did we have ships than we rushed to sea, sailing across oceans in paper boats. No sooner did we have cars than we hit the road. No sooner did we have airplanes than we zoomed to the furthest corners of the globe. Now we yearn for the moon’s dark side, the rocky plains of Mars, the rings of Saturn, the interstellar deeps. We send mechanical photographers into orbit, or on one-way journeys to the stars, and we weep at the wonders thay transmit; we are humbled by the mighty images of far-off galaxies standing like cloud pillars in the sky, and we give names to alien rocks, as if they were our pets. We hunger for warp space, for the outlying rim of time. And this is the species that kids itself it likes to stay at home, to bind itself with-what are they called again?-ties.

salman rushdie the ground beneath her feet

That’s my view. You don’t have to buy it. Maybe there aren’t so many of us, after all. Maybe we are disruptive and anti-social and we shouldn’t be allowed. You are entitled to your opinion. All I say is: sleep soundly, baby. Sleep tight and sweet dreams.”Σάλμαν Ρούσντι: Ο κόσμος κάτω απ’τα πόδια της

“Για πολύ καιρό πίστευα-κι ίσως αυτή να είναι η δική μου εκδοχή της ιδέας του σερ Δαρείου Ξέρξη Κάμα για την τέταρτη διάσταση του κόσμου, την απ’έξω- ότι σε κάθε γενιά υπάρχουν μερικές ψυχές, τυχερές ή άτυχες, όπως θέλετε πέστε το, που απλούστατα γεννιούνται χωρίς ν’ανήκουν πουθενά, που έρχονται στον κόσμο ξεκομμένες και μόνες. Δε ξέρουν τι πάει να πει δεσμός με την οικογένεια, τον τόπο, το έθνος, τη φυλή. Μπορεί να υπάρχουν εκατομμύρια, δισεκατομμύρια ίσως τέτοιες ψυχές. Μπορεί να’ναι τόσες όσες κι οι άλλες, που ανήκουν κάπου. Μπορεί, ακόμη, αυτές οι συγκεκριμένες ψυχές για τις οποίες κάνω λόγο να εκδηλώνουν την ανθρώπινη φύση τους εξίσου “φυσιολογικά” με τις άλλες, αλλά, μιας και δεν τους παρουσιάστηκαν ποτέ οι σωστές ευκαιρίες, να φαίνονται αποτυχημένες και νικημένες εκ των προτέρων σε όλο το γίγνεσθαι της ανθρώπινης ιστορίας.

salman rushdie the ground beneath her feet

Υπάρχει όμως κι ένας ακόμη λόγος για τον οποίον αυτές οι ψυχές βρίσκονται στο περιθώριο: όσοι αγαπούν τη σταθερότητα, όσοι φοβούνται τη μεταβολή, την αστάθεια, την αλλαγή, έχουν υψώσει ενάντιά τους ένα παντοδύναμο σύστημα ταμπού. Γιατί φοβούνται όσο τίποτα άλλο αυτήν την καταστροφική, αντικοινωνική δύναμη. Οι περισσότεροι από μας συμβιβαζόμαστε παριστάνοντας ότι έχουμε άλλα, κοινωνικώς αποδεκτά κίνητρα, ότι αισθανόμαστε άλλα, κοινωνικώς αποδεκτά συναισθήματα. Έτσι κρύβουμε την πραγματική μας ταυτότητα κάτω απ’τις μάσκες που εγκρίνουν οι γύρω μας, “αυτοί που ανήκουν κάπου”.

salman rushdie the ground beneath her feet

Η αλήθεια, όμως, έρχεται στην επιφάνεια και αποκαλύπτεται στα όνειρα μας. Μόνοι στα κρεβάτια μας (γιατί όλοι είμαστε μόνοι τις νύχτες, ακόμα κι όταν μοιραζόμαστε μ’άλλους τα σκεπάσματά μας), σηκωνόμαστε ψηλά στον αέρα, πετάμε, ξεφεύγουμε. Και στα ξύπνια όνειρα που οι κοινωνίες μάς επιτρέπουν-δηλαδή στους μύθους μας, στις τέχνες μας, στα τραγούδια μας-, υμνούμε τους “απ’έξω”, αυτούς “που δεν ανήκουν κάπου”, τους αλλιώτικους, τους περιθωριακούς, τους παράνομους, τα φρικιά.

salman rushdie the ground beneath her feet

Είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε για να δούμε σκηνές και πράξεις που ποτέ δε θα επιτρέψουμε σ’εμάς τους ίδιους. Διαβάζουμε γι’αυτές μέσα στις σελίδες των βιβλίων. Οι βιβλιοθήκες μας, οι ναοί της απόλαυσης μας, λένε την αλήθεια: βρίθουν από αλήτες, φονιάδες, αντάρτες, κλέφτες, μεταλλαγμένους, απόβλητους, εγκληματίες, διαβόλους, αμαρτωλούς, ταξιδιώτες, κακοποιούς, φευγάτους, μασκοφόρους. Αν δεν αναγνωρίζαμε στα πρόσωπα τους τις πιο στερημένες ανάγκες μας, δεν θα τους επινοούσαμε ξανά και ξανά, σε κάθε τόπο, σε κάθε γλώσσα, σε κάθε εποχή.

Μόλις αποχτήσαμε πλεούμενα, ορμήσαμε στη θάλασσα να σκίσουμε τους ωκεανούς με χάρτινες βαρκούλες. Μόλις αποχτήσαμε αεροπλάνα, αρχίσαμε να ζουζουνίζουμε σαν τις σφήκες ως τις πιο μακρινές γωνιές του πλανήτη μας. Τώρα λαχταρούμε τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, τις βραχώδεις πεδιάδες του Άρη, τους δακτύλιους του Κρόνου, τις διαστημικές αβύσσους. Βάζουμε σε τροχιά δορυφόρους εξοπλισμένους με φωτογραφικές μηχανές, ή τους ξαποστέλνουμε σ’ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό. Και δακρύζουμε με τα θαύματα που μας δίνουν την ευκαιρία ν’αντικρίσουμε. Σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στις τρομερές εικόνες μακρινών γαλαξιών που στέκονται σαν νεφελώματα στον ουρανό. Και δίνουμε ονόματα σε ακόμα πιο μακρινούς βράχους, σαν να’τανε έξω απ’την πόρτα μας. Πεινάμε για απεραντοσύνη, για χώρο δίχως όρια. Ποθούμε να βγούμε ακόμα κι απ’το χώρο του χρόνου μας. Κι έχουμε το θράσος να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, ότι τάχα μας αρέσει να μένουμε κλεισμένοι στο σπίτι μας, δεμένοι με διάφορα…πως τα είπαμε; Α, ναι: οικογένεια, τόπος, έθνος, φυλή και δε συμμαζεύεται…

salman rushdie the ground beneath her feet

Αυτή είναι η άποψη μου. Δεν είναι ανάγκη να συμφωνήσετε μαζί μου. Μπορεί και να μην είμαστε τόσοι πολλοί, τελικά. Μπορεί να είμαστε πραγματικά καταστροφικοί κι αντικοινωνικοί και με το δίκιο τους οι άλλοι να μη μας θέλουν΄με το δίκιο τους να μας απαγορεύουν ακόμα και να υπάρχουμε. Έχετε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζετε τη δική σας γνώμη. Εγώ ένα έχω να πω: κοιμήσου, μωρό μου. Κοιμήσου και όνειρα γλυκά.”

Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου