roubalita, the written world, yummy roubalita

the ground beneath her feetο κόσμος κάτω απ’τα πόδια της

salman rushdie the ground beneath her feet

Salman Rushdie: The Ground Beneath her Feet


“For a long while I have believed – this is perhaps my version of Sir Darius Xerxes Cama’s belief in a fourth function of outsideness – that in every generation there are a few souls, call them lucky or cursed, who are simply born not belonging, who come into the world semi-detached, if you like, without strong affiliation to family or location or nation or race; that there may even be millions, billions of such souls, as many non-belongers as belongers, perhaps; that, in sum, the phenomenon may be as “natural” a manifestation of human nature as its opposite, but one that has been mostly frustrated, throughout human history, by lack of opportunity.

salman rushdie the ground beneath her feet

And not only by that: for those who value stability, who fear transience, uncertainly, change, have erected a powerful system of stigmas and taboos against rootlessness, that disruptive, anti-social force, so that we mostly conform, we pretend to be motivated by loyalties and solidarities we do not really feel, we hide our secret identities beneath the false skins of those identities which bear the belongers’ seal of approval.

salman rushdie the ground beneath her feet

But the truth leaks out in our dreams; alone in our beds (because we are all alone at night, even if we do not sleep by ourselves), we soar, we fly, we flee. And in the waking dreams our societies permit, in our myths, our arts, our songs, we celebrate the non-belongers, the different ones, the outlaws, the freaks.

salman rushdie the ground beneath her feet

What we forbid ourselves we pay good money to watch, in a playhouse or a movie theater, or to read about between the secret covers of a book. Our libraries, our palaces of entertainment tell the truth. The tramp, the assassin, the rebel, the thief, the mutant, the outcast, the delinquent, the devil, the sinner, the traveler, the gangster, the runner, the mask: if we did not recognize in them our least-fulfilled needs, we would not invent them over and over again, in every place, in every language, in every time.

No sooner did we have ships than we rushed to sea, sailing across oceans in paper boats. No sooner did we have cars than we hit the road. No sooner did we have airplanes than we zoomed to the furthest corners of the globe. Now we yearn for the moon’s dark side, the rocky plains of Mars, the rings of Saturn, the interstellar deeps. We send mechanical photographers into orbit, or on one-way journeys to the stars, and we weep at the wonders thay transmit; we are humbled by the mighty images of far-off galaxies standing like cloud pillars in the sky, and we give names to alien rocks, as if they were our pets. We hunger for warp space, for the outlying rim of time. And this is the species that kids itself it likes to stay at home, to bind itself with-what are they called again?-ties.

salman rushdie the ground beneath her feet

That’s my view. You don’t have to buy it. Maybe there aren’t so many of us, after all. Maybe we are disruptive and anti-social and we shouldn’t be allowed. You are entitled to your opinion. All I say is: sleep soundly, baby. Sleep tight and sweet dreams.”Σάλμαν Ρούσντι: Ο κόσμος κάτω απ’τα πόδια της

“Για πολύ καιρό πίστευα-κι ίσως αυτή να είναι η δική μου εκδοχή της ιδέας του σερ Δαρείου Ξέρξη Κάμα για την τέταρτη διάσταση του κόσμου, την απ’έξω- ότι σε κάθε γενιά υπάρχουν μερικές ψυχές, τυχερές ή άτυχες, όπως θέλετε πέστε το, που απλούστατα γεννιούνται χωρίς ν’ανήκουν πουθενά, που έρχονται στον κόσμο ξεκομμένες και μόνες. Δε ξέρουν τι πάει να πει δεσμός με την οικογένεια, τον τόπο, το έθνος, τη φυλή. Μπορεί να υπάρχουν εκατομμύρια, δισεκατομμύρια ίσως τέτοιες ψυχές. Μπορεί να’ναι τόσες όσες κι οι άλλες, που ανήκουν κάπου. Μπορεί, ακόμη, αυτές οι συγκεκριμένες ψυχές για τις οποίες κάνω λόγο να εκδηλώνουν την ανθρώπινη φύση τους εξίσου “φυσιολογικά” με τις άλλες, αλλά, μιας και δεν τους παρουσιάστηκαν ποτέ οι σωστές ευκαιρίες, να φαίνονται αποτυχημένες και νικημένες εκ των προτέρων σε όλο το γίγνεσθαι της ανθρώπινης ιστορίας.

salman rushdie the ground beneath her feet

Υπάρχει όμως κι ένας ακόμη λόγος για τον οποίον αυτές οι ψυχές βρίσκονται στο περιθώριο: όσοι αγαπούν τη σταθερότητα, όσοι φοβούνται τη μεταβολή, την αστάθεια, την αλλαγή, έχουν υψώσει ενάντιά τους ένα παντοδύναμο σύστημα ταμπού. Γιατί φοβούνται όσο τίποτα άλλο αυτήν την καταστροφική, αντικοινωνική δύναμη. Οι περισσότεροι από μας συμβιβαζόμαστε παριστάνοντας ότι έχουμε άλλα, κοινωνικώς αποδεκτά κίνητρα, ότι αισθανόμαστε άλλα, κοινωνικώς αποδεκτά συναισθήματα. Έτσι κρύβουμε την πραγματική μας ταυτότητα κάτω απ’τις μάσκες που εγκρίνουν οι γύρω μας, “αυτοί που ανήκουν κάπου”.

salman rushdie the ground beneath her feet

Η αλήθεια, όμως, έρχεται στην επιφάνεια και αποκαλύπτεται στα όνειρα μας. Μόνοι στα κρεβάτια μας (γιατί όλοι είμαστε μόνοι τις νύχτες, ακόμα κι όταν μοιραζόμαστε μ’άλλους τα σκεπάσματά μας), σηκωνόμαστε ψηλά στον αέρα, πετάμε, ξεφεύγουμε. Και στα ξύπνια όνειρα που οι κοινωνίες μάς επιτρέπουν-δηλαδή στους μύθους μας, στις τέχνες μας, στα τραγούδια μας-, υμνούμε τους “απ’έξω”, αυτούς “που δεν ανήκουν κάπου”, τους αλλιώτικους, τους περιθωριακούς, τους παράνομους, τα φρικιά.

salman rushdie the ground beneath her feet

Είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε για να δούμε σκηνές και πράξεις που ποτέ δε θα επιτρέψουμε σ’εμάς τους ίδιους. Διαβάζουμε γι’αυτές μέσα στις σελίδες των βιβλίων. Οι βιβλιοθήκες μας, οι ναοί της απόλαυσης μας, λένε την αλήθεια: βρίθουν από αλήτες, φονιάδες, αντάρτες, κλέφτες, μεταλλαγμένους, απόβλητους, εγκληματίες, διαβόλους, αμαρτωλούς, ταξιδιώτες, κακοποιούς, φευγάτους, μασκοφόρους. Αν δεν αναγνωρίζαμε στα πρόσωπα τους τις πιο στερημένες ανάγκες μας, δεν θα τους επινοούσαμε ξανά και ξανά, σε κάθε τόπο, σε κάθε γλώσσα, σε κάθε εποχή.

Μόλις αποχτήσαμε πλεούμενα, ορμήσαμε στη θάλασσα να σκίσουμε τους ωκεανούς με χάρτινες βαρκούλες. Μόλις αποχτήσαμε αεροπλάνα, αρχίσαμε να ζουζουνίζουμε σαν τις σφήκες ως τις πιο μακρινές γωνιές του πλανήτη μας. Τώρα λαχταρούμε τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, τις βραχώδεις πεδιάδες του Άρη, τους δακτύλιους του Κρόνου, τις διαστημικές αβύσσους. Βάζουμε σε τροχιά δορυφόρους εξοπλισμένους με φωτογραφικές μηχανές, ή τους ξαποστέλνουμε σ’ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό. Και δακρύζουμε με τα θαύματα που μας δίνουν την ευκαιρία ν’αντικρίσουμε. Σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στις τρομερές εικόνες μακρινών γαλαξιών που στέκονται σαν νεφελώματα στον ουρανό. Και δίνουμε ονόματα σε ακόμα πιο μακρινούς βράχους, σαν να’τανε έξω απ’την πόρτα μας. Πεινάμε για απεραντοσύνη, για χώρο δίχως όρια. Ποθούμε να βγούμε ακόμα κι απ’το χώρο του χρόνου μας. Κι έχουμε το θράσος να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, ότι τάχα μας αρέσει να μένουμε κλεισμένοι στο σπίτι μας, δεμένοι με διάφορα…πως τα είπαμε; Α, ναι: οικογένεια, τόπος, έθνος, φυλή και δε συμμαζεύεται…

salman rushdie the ground beneath her feet

Αυτή είναι η άποψη μου. Δεν είναι ανάγκη να συμφωνήσετε μαζί μου. Μπορεί και να μην είμαστε τόσοι πολλοί, τελικά. Μπορεί να είμαστε πραγματικά καταστροφικοί κι αντικοινωνικοί και με το δίκιο τους οι άλλοι να μη μας θέλουν΄με το δίκιο τους να μας απαγορεύουν ακόμα και να υπάρχουμε. Έχετε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζετε τη δική σας γνώμη. Εγώ ένα έχω να πω: κοιμήσου, μωρό μου. Κοιμήσου και όνειρα γλυκά.”

Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου