Category

think about it

prettynyummy, think about it, thoughts diary

"gifted" bloggers

3ea7d87692ce607c99917adcd4c13216.jpg

A few days ago the much respected fashion critic Suzy Menkes wrote an articleon NY Times concerning the way fashion bloggers act (during Fashion Weeks especially but also in general) that created a lot of reactions from the blogosphere. Suzy Menkes states, among others, that the world of fashion has turned into a circus and bloggers are the peacocks trying to attract all cameras on them in order to become famous. I don’t really see her point since I always considered the fashion world as a circus (and I guess Robert Altman says so in his 1994 film). It would be easy for me to write not just one but many posts about every single disagreement that I had as I was reading her article (I dare not imply that she is wrong and I am right but we surely see things from a different aspect).  I’d like to focus on something else that Suzy mentioned in the same and made Leandra Medine of “The Manrepeller” question herself and her blogging tactics. And that something is “Should bloggers accept company gifts”?
kronprinsessene.blogspot.nl

Πριν λίγες μέρες η καταξιωμένη κριτικός μόδας Suzy Menkes έγραψε ένα άρθρο της στο NY Times
σχετικό με του fahion bloggers που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Η Menkes αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στη στάση των bloggers κατά την διάρκεια των Εβδομάδων Μόδας (αλλά και γενικά) λέγοντας πως έχουν μετατρέψει τον κόσμο της μόδας σε ένα τσίρκο όπου οι bloggers είναι τα παγόνια που προσπαθούν να προσελκύσουν να φλας για να γίνουν διάσημοι. Να πω την αλήθεια δεν πολυκαταλαβαίνω την ανησυχία της μιας και πάντα πίστευα πως ο κόσμος της μόδας θυμίζει ανέκαθεν ένα τσίρκο (και ο Robert Altman το έδειξε μέσα από την ταινία του το 1994). Θα μου ήταν πολύ εύκολα να γράψω όχι μόνο μία αλλά πολλές αναρτήσεις αναλύοντας κάθε ένα σημείο που διαφώνησα διαβάζοντας το άρθρο (και προς θεού δεν υπονοώ πως εγώ έχω δίκιο και η Menkes άδικο αλλά σίγουρα βλέπουμε διαφορετικά τα πράγματα). Όμως προς το παρόν δε θα το κάνω. Θα σταθώ μόνο στο σημείο που έκανε την Leandra Medine του“The Manrepeller” να αμφισβητήσει τον εαυτό της και το blog της. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι: Είναι σωστό οι bloggers να δέχονται δώρα εταιρειών ή δωρεάν προϊόντα?
byzeolite.blogspot.fr
It is a very very common PR tactic to give out special edition gifts to retailers, suppliers, marketers, media, good customers, you name it!  So someone could say, if a fashion or beauty editor accepts gifts (and in my country many of them do so) why not a blogger as well. Bloggers can also spread the word for a great product, they can influence the audience and if they are creating really good content, they certainly deserve a small acknowledgment. I guess there are three main reasons why a company is giving out a gift: 1. When a new product is launched and they want to make it known. 2. When they want to say thank you 3. During Christmas holidays or similar occasions for PR reasons. However is this considered to be an attempt to “buy-off” a blogger’s/editor’s opinion so that he/she will guide the audience towards one brand or another? Leandra seems to have regrets for accepting all those gifts and “brag” about it. Is she right?
Είναι μια εξαιρετικά συνηθισμένη τακτική δημοσίων σχέσεων η αποστολή εταιρικών δώρων σε προμηθευτές, μεταπωλητές, πελάτες, διαφημιστές, στον Τύπο και πάει λέγοντας. Έτσι λοιπόν κάποιος θα μπορούσε να πει πως αφού οι δημοσιογράφοι μόδας και ομορφιάς δέχονται δώρα δεν είναι λογικό να δέχονται και οι bloggers? Οι bloggers μπορούν να βοηθήσουν την αναγνωρισιμότητα ενός προϊόντος, μπορούν να επηρεάσουν το κοινό και αν δημιουργούν πραγματικά καλό περιεχόμενο στο ιστολόγιό τους τότε σίγουρα αξίζουν ένα μικρό “μπράβο”.  Νομίζω πως υπάρχουν τρεις κύριες περιπτώσεις που μια εταιρία αποφασίζει να διαθέσει δωρεάν προϊόντα ως εταιρικά δώρα: 1. στο λανσάρισμα νέων προϊόντων ώστε να γίνουν γνωστά 2. για να ευχαριστήσουν κάποιον συνεργάτη 3. στις γιορτές ή άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Μήπως όμως αυτό θεωρηθεί ως μια προσπάθεια εξαγοράς του blogger/δημοσιογράφου προκειμένου να κατευθύνει το κοινό προς τη μία μάρκα ή την άλλη προς όφελος του ιδίου? Η Leandra πάντως φαίνεται να μετανιώνει για τα δώρα που δεχόταν και τα έδειχνε με καύχημα. Έχει δίκιο?
In my opinion it is all about how you handle the situation. The one and most certainly crucial rule here is “stay true to your audience”. Do mention that the product you use/wear was an offer because otherwise when your audience finds out it will be like you were hiding something for a reason, as if you were trying to promote something in a sneaky way.
Κατά τη γνώμη μου εξαρτάται από το πως χειρίζεσαι την κατάσταση. Ο σπουδαιότερος κανόνας του blogging λέει να είσαι ειλικρινής με το κοινό σου. Αν φοράς ή χρησιμοποιείς δημόσια ένα προϊόν που σου έχει προσφερθεί καλύτερα να το ξεκαθαρίσεις γιατί αν ο αναγνώστης το αντιληφθεί μόνος του θα είναι σαν να προσπάθησες να κρύψεις κάτι.  Θα νομίσει πως προσπάθησες να του προτείνεις κάτι με πονηρό τρόπο.
www.hellodaniellekroll.com

On the other hand, if not otherwise agreed with the company, a blogger is not obliged to refer to the present if he/she doesn’t want to (maybe he/she did not like the product) although that would be sort of rude. The best practice would be to first try the product, and then if you really like it say something nice (on the blog or a social media channel) or even make a full review about it. If you didn’t like it or don’t feel like saying much about it just say thank you publicly to any of your communication channels. This way, being honest, no one can accuse you for trying to mislead the audience for your own sake.

Απ την άλλη πλευρά, εφόσον δεν έχει γίνει διαφορετική συμφωνία, ο blogger δεν είναι υποχρεωμένος να γράψει κάτι για το προσφερόμενο προϊόν (που ίσως δεν του άρεσε), αν και θα ήταν αγένεια. Το καλύτερο θα ήταν να δοκίμαζε πρώτα το προϊόν και αν του άρεσει να γράψει κάτι καλό για αυτό (στο blog ή σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) ή να κάνει και μια πλήρη περιγραφή/κριτική. Στην περίπτωση βέβαια που δεν του αρέσει ή για άλλους λόγους δε θέλει να αναφερθεί εκτενώς μπορεί απλά να ευχαριστήσει δημόσια για την προσφορά σε ένα από τα κανάλια επικοινωνίας του. Με αυτόν τον τρόπο, όντας ειλικρινής, δεν κινδυνεύει να κατηγορηθεί για τίποτα.
helenphilipps.blogspot.ie

Be careful though! I personally totally dislike bloggers who start bragging around about it. Posts or mentions like “oh, look at me, I’m a star, gifts keep coming to my desk” or “look at that cutie cute, sweetie sweet, love it and looks great on me, product” makes me go bliah! I mean, no one likes show-offers. And I don’t think that any company gives out products just to have such a “LOOK AT ME” reaction, no matter who you might be. The main reason that bloggers sometimes get bad criticism is because some of them are over promoting themselves. And I don’t mean promote their work (as stylists, hairstylists etc) but simply promoting themselves as if they were Paris Hilton. Face close up photos, duck faces, self photos in front of mirrors and over exposure for no good reason. Those things will kill you, don’t you see?

Όμως προσοχή! Προσωπικά απεχθάνομαι bloggers που καυχιούνται για τα δώρα που παίρνουν. Αναρτήσεις ή σχόλια του τύπου “αχ, δείτε με, είμαι μια σταρ και όλοι τρέχουν να μου κάνουν δώρα” ή “δείτε το γλυκοτσικουτσικο δωράκι μου και πόσο όμορφη δείχνω με αυτό” με ανατριχιάζουν. Λογικό δεν είναι? Ποιος άλλωστε συμπαθεί τους εγωκεντρικούς και φιλάρεσκους τύπους? Και πραγματικά φαντάζομαι την απογοήτευση των εταιριών όταν βλέπουν την προσφορά τους σε παρουσιάσεις τύπου “κοίτα ΜΕ” (μα ποιος/ποια είσαι τέλος πάτων η Paris Hilton!). Ο σπουδαιότερος λόγος που οι bloggers ορισμένες φορές δέχονται δυσμενή σχόλια είναι κυρίως επειδή κάποια blogs υπερ-προβάλλουν τους ιδιοκτήτες τους. Και δεν εννοώ τη δουλειά τους (αν είναι στυλίστες, μακιγιέρ κτλ) αλλά τον εαυτό τους και μόνο. Υπερβολικά κοντινές φωτογραφίες προσώπου, duck face, αυτοφωτογραφίσεις μπροστά σε καθρέφτες ισούνται με αργό θάνατο του blog.

So the final answer is, yes bloggers can receive company gifts BUT they have to be honest, modest and create some good content about it.

Οπότε ναι, οι bloggers μπορούν να λαμβάνουν εταιρικά δώρα ΕΑΝ είναι ειλικρινής με το κοινό τους, δε συμπεριφέρονται υπεροπτικά και φυσικά δημιουργούν καλό περιεχόμενο.
 
Do you prefer to be told about offered products or you don’t care at all about it?
Εσείς θέλετε να γνωρίζεται αν κάποιο προϊόν προέρχεται από εταιρικό δώρο ή το θεωρείται αδιάφορο?

A few days ago the much respected fashion critic Suzy Menkes wrote an articleon NY Times concerning the way fashion bloggers act (during Fashion Weeks especially but also in general) that created a lot of reactions from the blogosphere. Suzy Menkes states, among others, that the world of fashion has turned into a circus and bloggers are the peacocks trying to attract all cameras on them in order to become famous. I don’t really see her point since I always considered the fashion world as a circus (and I guess Robert Altman says so in his 1994 film). It would be easy for me to write not just one but many posts about every single disagreement that I had as I was reading her article (I dare not imply that she is wrong and I am right but we surely see things from a different aspect).  I’d like to focus on something else that Suzy mentioned in the same and made Leandra Medine of “The Manrepeller” question herself and her blogging tactics. And that something is “Should bloggers accept company gifts”?

kronprinsessene.blogspot.nl

Πριν λίγες μέρες η καταξιωμένη κριτικός μόδας Suzy Menkes έγραψε ένα άρθρο της στο NY Times 
σχετικό με του fahion bloggers που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Η Menkes αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στη στάση των bloggers κατά την διάρκεια των Εβδομάδων Μόδας (αλλά και γενικά) λέγοντας πως έχουν μετατρέψει τον κόσμο της μόδας σε ένα τσίρκο όπου οι bloggers είναι τα παγόνια που προσπαθούν να προσελκύσουν να φλας για να γίνουν διάσημοι. Να πω την αλήθεια δεν πολυκαταλαβαίνω την ανησυχία της μιας και πάντα πίστευα πως ο κόσμος της μόδας θυμίζει ανέκαθεν ένα τσίρκο (και ο Robert Altman το έδειξε μέσα από την ταινία του το 1994). Θα μου ήταν πολύ εύκολα να γράψω όχι μόνο μία αλλά πολλές αναρτήσεις αναλύοντας κάθε ένα σημείο που διαφώνησα διαβάζοντας το άρθρο (και προς θεού δεν υπονοώ πως εγώ έχω δίκιο και η Menkes άδικο αλλά σίγουρα βλέπουμε διαφορετικά τα πράγματα). Όμως προς το παρόν δε θα το κάνω. Θα σταθώ μόνο στο σημείο που έκανε την Leandra Medine του“The Manrepeller” να αμφισβητήσει τον εαυτό της και το blog της. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι: Είναι σωστό οι bloggers να δέχονται δώρα εταιρειών ή δωρεάν προϊόντα?
byzeolite.blogspot.fr
It is a very very common PR tactic to give out special edition gifts to retailers, suppliers, marketers, media, good customers, you name it!  So someone could say, if a fashion or beauty editor accepts gifts (and in my country many of them do so) why not a blogger as well. Bloggers can also spread the word for a great product, they can influence the audience and if they are creating really good content, they certainly deserve a small acknowledgment. I guess there are three main reasons why a company is giving out a gift: 1. When a new product is launched and they want to make it known. 2. When they want to say thank you 3. During Christmas holidays or similar occasions for PR reasons. However is this considered to be an attempt to “buy-off” a blogger’s/editor’s opinion so that he/she will guide the audience towards one brand or another? Leandra seems to have regrets for accepting all those gifts and “brag” about it. Is she right?

Είναι μια εξαιρετικά συνηθισμένη τακτική δημοσίων σχέσεων η αποστολή εταιρικών δώρων σε προμηθευτές, μεταπωλητές, πελάτες, διαφημιστές, στον Τύπο και πάει λέγοντας. Έτσι λοιπόν κάποιος θα μπορούσε να πει πως αφού οι δημοσιογράφοι μόδας και ομορφιάς δέχονται δώρα δεν είναι λογικό να δέχονται και οι bloggers? Οι bloggers μπορούν να βοηθήσουν την αναγνωρισιμότητα ενός προϊόντος, μπορούν να επηρεάσουν το κοινό και αν δημιουργούν πραγματικά καλό περιεχόμενο στο ιστολόγιό τους τότε σίγουρα αξίζουν ένα μικρό “μπράβο”.  Νομίζω πως υπάρχουν τρεις κύριες περιπτώσεις που μια εταιρία αποφασίζει να διαθέσει δωρεάν προϊόντα ως εταιρικά δώρα: 1. στο λανσάρισμα νέων προϊόντων ώστε να γίνουν γνωστά 2. για να ευχαριστήσουν κάποιον συνεργάτη 3. στις γιορτές ή άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Μήπως όμως αυτό θεωρηθεί ως μια προσπάθεια εξαγοράς του blogger/δημοσιογράφου προκειμένου να κατευθύνει το κοινό προς τη μία μάρκα ή την άλλη προς όφελος του ιδίου? Η Leandra πάντως φαίνεται να μετανιώνει για τα δώρα που δεχόταν και τα έδειχνε με καύχημα. Έχει δίκιο?


In my opinion it is all about how you handle the situation. The one and most certainly crucial rule here is “stay true to your audience”. Do mention that the product you use/wear was an offer because otherwise when your audience finds out it will be like you were hiding something for a reason, as if you were trying to promote something in a sneaky way.


Κατά τη γνώμη μου εξαρτάται από το πως χειρίζεσαι την κατάσταση. Ο σπουδαιότερος κανόνας του blogging λέει να είσαι ειλικρινής με το κοινό σου. Αν φοράς ή χρησιμοποιείς δημόσια ένα προϊόν που σου έχει προσφερθεί καλύτερα να το ξεκαθαρίσεις γιατί αν ο αναγνώστης το αντιληφθεί μόνος του θα είναι σαν να προσπάθησες να κρύψεις κάτι.  Θα νομίσει πως προσπάθησες να του προτείνεις κάτι με πονηρό τρόπο.

www.hellodaniellekroll.com

On the other hand, if not otherwise agreed with the company, a blogger is not obliged to refer to the present if he/she doesn’t want to (maybe he/she did not like the product) although that would be sort of rude. The best practice would be to first try the product, and then if you really like it say something nice (on the blog or a social media channel) or even make a full review about it. If you didn’t like it or don’t feel like saying much about it just say thank you publicly to any of your communication channels. This way, being honest, no one can accuse you for trying to mislead the audience for your own sake.  


Απ την άλλη πλευρά, εφόσον δεν έχει γίνει διαφορετική συμφωνία, ο blogger δεν είναι υποχρεωμένος να γράψει κάτι για το προσφερόμενο προϊόν (που ίσως δεν του άρεσε), αν και θα ήταν αγένεια. Το καλύτερο θα ήταν να δοκίμαζε πρώτα το προϊόν και αν του άρεσει να γράψει κάτι καλό για αυτό (στο blog ή σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) ή να κάνει και μια πλήρη περιγραφή/κριτική. Στην περίπτωση βέβαια που δεν του αρέσει ή για άλλους λόγους δε θέλει να αναφερθεί εκτενώς μπορεί απλά να ευχαριστήσει δημόσια για την προσφορά σε ένα από τα κανάλια επικοινωνίας του. Με αυτόν τον τρόπο, όντας ειλικρινής, δεν κινδυνεύει να κατηγορηθεί για τίποτα.

helenphilipps.blogspot.ie

Be careful though! I personally totally dislike bloggers who start bragging around about it. Posts or mentions like “oh, look at me, I’m a star, gifts keep coming to my desk” or “look at that cutie cute, sweetie sweet, love it and looks great on me, product” makes me go bliah! I mean, no one likes show-offers. And I don’t think that any company gives out products just to have such a “LOOK AT ME” reaction, no matter who you might be. The main reason that bloggers sometimes get bad criticism is because some of them are over promoting themselves. And I don’t mean promote their work (as stylists, hairstylists etc) but simply promoting themselves as if they were Paris Hilton. Face close up photos, duck faces, self photos in front of mirrors and over exposure for no good reason. Those things will kill you, don’t you see?


Όμως προσοχή! Προσωπικά απεχθάνομαι bloggers που καυχιούνται για τα δώρα που παίρνουν. Αναρτήσεις ή σχόλια του τύπου “αχ, δείτε με, είμαι μια σταρ και όλοι τρέχουν να μου κάνουν δώρα” ή “δείτε το γλυκοτσικουτσικο δωράκι μου και πόσο όμορφη δείχνω με αυτό” με ανατριχιάζουν. Λογικό δεν είναι? Ποιος άλλωστε συμπαθεί τους εγωκεντρικούς και φιλάρεσκους τύπους? Και πραγματικά φαντάζομαι την απογοήτευση των εταιριών όταν βλέπουν την προσφορά τους σε παρουσιάσεις τύπου “κοίτα ΜΕ” (μα ποιος/ποια είσαι τέλος πάτων η Paris Hilton!). Ο σπουδαιότερος λόγος που οι bloggers ορισμένες φορές δέχονται δυσμενή σχόλια είναι κυρίως επειδή κάποια blogs υπερ-προβάλλουν τους ιδιοκτήτες τους. Και δεν εννοώ τη δουλειά τους (αν είναι στυλίστες, μακιγιέρ κτλ) αλλά τον εαυτό τους και μόνο. Υπερβολικά κοντινές φωτογραφίες προσώπου, duck face, αυτοφωτογραφίσεις μπροστά σε καθρέφτες ισούνται με αργό θάνατο του blog.

So the final answer is, yes bloggers can receive company gifts BUT they have to be honest, modest and create some good content about it. 


Οπότε ναι, οι bloggers μπορούν να λαμβάνουν εταιρικά δώρα ΕΑΝ είναι ειλικρινής με το κοινό τους, δε συμπεριφέρονται υπεροπτικά και φυσικά δημιουργούν καλό περιεχόμενο.

Do you prefer to be told about offered products or you don’t care at all about it?
Εσείς θέλετε να γνωρίζεται αν κάποιο προϊόν προέρχεται από εταιρικό δώρο ή το θεωρείται αδιάφορο?

15 Comments
prettynyummy, think about it, thoughts diary

Where did all the pioneers go?

cartoon.jpg

I have a confession to make: I am soooo tired of all those fashion comebacks. Especially of those trends that aren’t really so far away, I mean…grunge, really? It’s only 15 years ago! I was the “official representative” of grunge during junior high and it‘s not like I am not fond of this style but it is boring (and weird) to see your teenage-self again in the mirror.  And If I hear that purple is the next winter’s “it” color then boy, I think I am going to wear yellow just to protest against it (since they are complementary colors and all).
Θέλω να σας εξομολογηθώ κάτι: Έχω βαρεθεί τόόόσο πολύ με όλες αυτές τις αναβιώσεις της μόδας. Ειδικά τα trends που επιστρέφουν ενώ δεν έχει περάσει και τόσος καιρός από τότε που ξαναήταν μόδα. Δηλαδή, σοβαρά τώρα, μόδα ξανά το grunge? Μα δεν πάνε 15 χρόνια από τότε που το φορέσαμε για πρώτη φορά. Και δεν είναι πως δε μου αρέσει αυτή η τάση, κάθε άλλο ήμουν η προσωποποίηση του grunge στο γυμνάσιο, αλλά να, είναι βαρετό (για να μην πω περίεργο) να βλέπεις στον καθρέφτη τον εαυτό του όπως ήταν στην εφηβεία. Έτσι δε και ακούσω πως τον επόμενο χειμώνα θα είναι πάλι στη μόδα το μωβ ε θα φοράω όλο κίτρινα, έτσι για διαμαρτυρία (μιας και είναι συμπληρωματικά χρώματα)!

Throughout the 20th century fashion made remarkable innovations. Fabrics, styles and shapes that we adore until this day. Chanel and Dior used to surprise everyone and truly that is how they established their names, by making innovative, unrivalled fashion. And even if not every decade inheritaged us with a trend we still wear, they surely had a significant, unique and recognizable style.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα η μόδα κατάφερε αξιοσημείωτες καινοτομίες σε υφάσματα, σχέδια και στυλ που λατρεύουμε και φοράμε ακόμα και σήμερα. Οι Chanel και Dior συνήθιζαν να εκπλήσσουν τον κόσμο και αυτός ήταν άλλωστε και ο τρόπος για να γίνουν τα σύμβολα που θεωρούνται στις μέρες μας. Ακόμα και αν δε μας κληροδότησαν όλες οι προηγούμενες δεκαετίες κομμάτια που φοράμε ως τις μέρες μας, σίγουρα κατάφεραν να έχουν ένα τελείως αναγνωρίσιμο και μοναδικό στυλ.

coco chanel wearing trousers, chanel bar and suit, dior new look, mini, bikini, jeans
Fashion innovations: Coco Chanel wearing pants, holding her symbol bag, the iconic Chanel suit, the Dior “New Look”, miniskirts, bikini swimsuits, jeans
Καινοτομίες της μόδας: Η Coco Chanel φορώντας παντελόνι, κρατώντας την τσάντα σύμβολο, το χαρακτηριστικό Chanel σύνολο, το “Nέο look” του Dior, μίνι φούστες, μπικίνι, το τζιν
the fashion style of each decate during the 20th century
looks from every decade of the 20th century
το στυλ της κάθε δεκαετίας του 20ου αιώνα

But what about today? Where is this surprising, innovative design, shape or fabric that will change our fashion everyday life? If someone had to write a review about the 2000’s fashion what would he/she say? At first I thought “ok, it’s just the first decade, maybe fashion recycles itself only to make a fab explosion of ideas in the 10’s.”  But we are already in 2013 and I see nothing new apart from the fact that there are no strict rules. You can wear any color or pattern with anything.  Is the “No Rules” the most characteristic fashion trend of the 2010’s? And if so, is this enough?

Τί γίνεται όμως σήμερα? Που πήγαν οι καινοτόμες ιδέες, τα πρωτότυπα σχέδια, τα νέα υφάσματα και σχήματα που θα αλλάξουν την καθημερινότητά μας? Εάν κάποιος έπρεπε να γράψει για το στυλ της δεκαετίας του 2000 τι θα έλεγε άραγε? Στις αρχές σκέφτηκα πως ίσως η μόδα ανακυκλώνει τις ιδέες της αποτίοντας “φόρο τιμής” στον προηγούμενο αιώνα και προετοιμάζοντας μια αληθινή έκρηξη ιδεών για τη νέα δεκαετία. Είναι όμως ήδη 2013 και ακόμα τίποτα καινούριο δεν έχει φανεί εκτός ίσως από τη τάση πως πλέον δεν υπάρχουν αυστηροί κανόνες, μόδα “No Rules” όπως τη λέω εγώ. Είναι όμως αυτό αρκετό?

photos by Vogue

I might be wrong about all this since I’m no expert or anything. Just a fashion lover! So please, share your thoughts!

Μπορεί να κάνω και λάθος, δε θεωρώ πως είμαι ειδικός επί του θέματος. Θέλουμε λοιπόν τις απόψεις σας!

I have a confession to make: I am soooo tired of all those fashion comebacks. Especially of those trends that aren’t really so far away, I mean…grunge, really? It’s only 15 years ago! I was the “official representative” of grunge during junior high and it‘s not like I am not fond of this style but it is boring (and weird) to see your teenage-self again in the mirror.  And If I hear that purple is the next winter’s “it” color then boy, I think I am going to wear yellow just to protest against it (since they are complementary colors and all). 

Θέλω να σας εξομολογηθώ κάτι: Έχω βαρεθεί τόόόσο πολύ με όλες αυτές τις αναβιώσεις της μόδας. Ειδικά τα trends που επιστρέφουν ενώ δεν έχει περάσει και τόσος καιρός από τότε που ξαναήταν μόδα. Δηλαδή, σοβαρά τώρα, μόδα ξανά το grunge? Μα δεν πάνε 15 χρόνια από τότε που το φορέσαμε για πρώτη φορά. Και δεν είναι πως δε μου αρέσει αυτή η τάση, κάθε άλλο ήμουν η προσωποποίηση του grunge στο γυμνάσιο, αλλά να, είναι βαρετό (για να μην πω περίεργο) να βλέπεις στον καθρέφτη τον εαυτό του όπως ήταν στην εφηβεία. Έτσι δε και ακούσω πως τον επόμενο χειμώνα θα είναι πάλι στη μόδα το μωβ ε θα φοράω όλο κίτρινα, έτσι για διαμαρτυρία (μιας και είναι συμπληρωματικά χρώματα)!


Throughout the 20th century fashion made remarkable innovations. Fabrics, styles and shapes that we adore until this day. Chanel and Dior used to surprise everyone and truly that is how they established their names, by making innovative, unrivalled fashion. And even if not every decade inheritaged us with a trend we still wear, they surely had a significant, unique and recognizable style.



Στη διάρκεια του 20ου αιώνα η μόδα κατάφερε αξιοσημείωτες καινοτομίες σε υφάσματα, σχέδια και στυλ που λατρεύουμε και φοράμε ακόμα και σήμερα. Οι Chanel και Dior συνήθιζαν να εκπλήσσουν τον κόσμο και αυτός ήταν άλλωστε και ο τρόπος για να γίνουν τα σύμβολα που θεωρούνται στις μέρες μας. Ακόμα και αν δε μας κληροδότησαν όλες οι προηγούμενες δεκαετίες κομμάτια που φοράμε ως τις μέρες μας, σίγουρα κατάφεραν να έχουν ένα τελείως αναγνωρίσιμο και μοναδικό στυλ.

coco chanel wearing trousers, chanel bar and suit, dior new look, mini, bikini, jeans
Fashion innovations: Coco Chanel wearing pants, holding her symbol bag, the iconic Chanel suit, the Dior “New Look”, miniskirts, bikini swimsuits, jeans
Καινοτομίες της μόδας: Η Coco Chanel φορώντας παντελόνι, κρατώντας την τσάντα σύμβολο, το χαρακτηριστικό Chanel σύνολο, το “Nέο look” του Dior, μίνι φούστες, μπικίνι, το τζιν
the fashion style of each decate during the 20th century
looks from every decade of the 20th century
το στυλ της κάθε δεκαετίας του 20ου αιώνα
But what about today? Where is this surprising, innovative design, shape or fabric that will change our fashion everyday life? If someone had to write a review about the 2000’s fashion what would he/she say? At first I thought “ok, it’s just the first decade, maybe fashion recycles itself only to make a fab explosion of ideas in the 10’s.”  But we are already in 2013 and I see nothing new apart from the fact that there are no strict rules. You can wear any color or pattern with anything.  Is the “No Rules” the most characteristic fashion trend of the 2010’s? And if so, is this enough?



Τί γίνεται όμως σήμερα? Που πήγαν οι καινοτόμες ιδέες, τα πρωτότυπα σχέδια, τα νέα υφάσματα και σχήματα που θα αλλάξουν την καθημερινότητά μας? Εάν κάποιος έπρεπε να γράψει για το στυλ της δεκαετίας του 2000 τι θα έλεγε άραγε? Στις αρχές σκέφτηκα πως ίσως η μόδα ανακυκλώνει τις ιδέες της αποτίοντας “φόρο τιμής” στον προηγούμενο αιώνα και προετοιμάζοντας μια αληθινή έκρηξη ιδεών για τη νέα δεκαετία. Είναι όμως ήδη 2013 και ακόμα τίποτα καινούριο δεν έχει φανεί εκτός ίσως από τη τάση πως πλέον δεν υπάρχουν αυστηροί κανόνες, μόδα “No Rules” όπως τη λέω εγώ. Είναι όμως αυτό αρκετό?

photos by Vogue



I might be wrong about all this since I’m no expert or anything. Just a fashion lover! So please, share your thoughts!



Μπορεί να κάνω και λάθος, δε θεωρώ πως είμαι ειδικός επί του θέματος. Θέλουμε λοιπόν τις απόψεις σας!

20 Comments
prettynyummy, think about it, thoughts diary

Why Greek Magazines Failed

stack-of-magazines+(1).jpg

stack of greek magazines burning

If you ask most people out there why Greek magazines and Media Houses are closing one after the other, the answer you will mot likely get is that they did so because of the recession taking place in our country and the invasion of the internet. However, things as always are not as simple as they may sound.

Εάν επιχειρήσετε να ρωτήσετε κάποιον το λόγο για τον οποίο τα ελληνικά περιοδικά και οι εκδοτικοί όμιλοι που τα διαχειρίζονται κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο, η απάντηση που πιθανότερα θα λάβετε είναι πως αυτό συμβαίνει λόγω της οικονομικής κρίσης και τις σαρωτικές αλλαγές που έφερε το διαδίκτυο.  Τα πράγματα όμως δεν είναι, όπως πάντα άλλωστε, τόσο απλά όσο φαίνονται.


The most important problem of the Greek society is to accept its own mistakes and think deeply on its own responsibilities for what is happening to us.  Although most would think that people working in lifestyle or fashion magazines would be more open minded and therefore more likely to accept their mistakes, this is not the case.

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι η δυσκολία που έχει να αποδεχθεί τα δικά της λάθη και να αντιληφθεί πως ίσως κάπου είμαστε και εμείς υπεύθυνοι για όσα μας συμβαίνουν την τελευταία διετία.  Θα περίμενε λοιπόν κανείς πως οι άνθρωποι που δουλεύουν (αν και ο αόριστος είναι μάλλον καταλληλότερος χρόνος) στα περιοδικά μόδας και lifestyle θα ήταν πιο ανοιχτόμυαλοι και άρα θα μπορούσαν να αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί αλλά φευ!

Long before the invasion of Social Media and the internet in our lives here in Greece, magazines had already started seeing a steep decline on their sales which they were trying to maintain to a respectable level by giving away presents with every new issue of their glossy editions.  You needed a new beach bag, flipflops, nail polish, lipstick, beach dress, leggings?   All you had to do was go shopping to the nearby newsagency and buy them ridiculously cheap.  My newsagent knew I was a magazineholic that did not care about the presents and started giving me for free magazines that customers had left at her cashier after they had removed the present.  The recycling bin opposite my house started giving home to magazines still in their plastic bag thrown away without of course the included present for which they had after all been purchased. And that started years before 2010 when the bomb called Greek Economy burst in our hands.  So is it true that the recession is what led to the closure of most magazines in Greece?  The answer is simply no!

Πολύ καιρό πριν από την επιδρομή των Social Media και του διαδικτύου στον ελλαδικό χώρο, τα περιοδικά είχαν ήδη αρχίσει να βλέπουν τις πωλήσεις τους να πέφτουν δραματικά και έκαναν ότι (θεωρούσαν) πως μπορούσαν για να εξακολουθήσουν να είναι βιώσιμα μοιράζοντας δώρα μαζί με κάθε τεύχος των γυαλιστερών εκδόσεων τους.  Ήθελες τσάντα παραλίας,  καινούργια παντοφλάκια, μανό, κραγιόν, πούδρα, φόρεμα θαλάσσης?  Δεν είχες παρά να κάνεις μια βόλτα από το περίπτερο της γειτονιάς και να τα αποκτήσεις σε εξευτελιστική τιμή.  Η περιπτερού μου επειδή γνώριζε πως είμαι φανατική αναγνώστρια και πως δεν με ενδιέφεραν τα δώρα, μου έδινε πάντα δωρεάν κάποια τεύχη που οι πελάτες άφηναν στο μαγαζί της αφού πρώτα αφαιρούσαν το δώρο.  Στον κάδο ανακύκλωσης απέναντι από το σπίτι μου, υπήρχαν πάντα κάμποσα περιοδικά (και φυσικά εφημερίδες) ακόμα στο σελοφάν τους αλλά χωρίς το δωράκι για το οποίο και φυσικά είχαν αγοραστεί.  Και όλο αυτό ξεκίνησε χρόνια πριν από το 2010 που η βόμβα που ονομάζετε ελληνική οικονομία έσκασε στα χέρια μας.  Είναι αλήθεια λοιπόν πως η οικονομική κρίση οδήγησε στο κλείσιμο των περισσότερων περιοδικών στην Ελλάδα?  Πολύ απλά, όχι!

The reasons must be thus found elsewhere.  I was personally an avid reader of both Greek and international magazines.  The type of reader who would read every single word in them from page 1 to the end and at some time I found myself not buying Greek magazines anymore.  In the beginning I thought that was because I had possibly grown out of them but after some consideration I understood that it had nothing to do with me and my perception.  It was the magazines that had grown out of me and not the other way round.  What I am trying to say is that actually magazines stopped being a pleasure any more and had turned into tyrants.  They were not offering me articles that would make me think.  On the contrary they were actually imposing me their way of thinking.  They were not anymore suggesting products, music, fashions.  They were forcing me to buy them!  They were trying to manipulate my behaviour and tastes.  I could actually hear their editors and columnists whispering to me in the beginning and eventually shouting “Wear this colour or you are a failure!  Go to this club or you are nobody!  Be 50 kilos or you are ugly!  Have sex this way or you are alone!”

Οι λόγοι λοιπόν αυτής της δυσάρεστης εξέλιξης για τον ελληνικό τύπο θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού.  Όπως ανέφερα ήδη, υπήρξα φανατική αναγνώστρια τόσο των ελληνικών όσο και των ξένων περιοδικών.  Το είδος του αναγνώστη που διάβαζε κάθε λέξη από την 1η μέχρι και την τελευταία σελίδα και κάποια στιγμή βρέθηκα όχι μόνο να μην αγοράζω ελληνικά περιοδικά αλλά να μην δέχομαι να πάρω στο σπίτι ούτε αυτά που μου έδινε δωρεάν η περιπτερού.  Αρχικά θεώρησα πως πιθανόν τα είχα βαρεθεί μεγαλώνοντας αλλά μετά από σκέψη αντιλήφθηκα πως αυτό που μου συνέβαινε δεν είχε καμιά σχέση με εμένα και τις πιθανές αλλαγές που είχε επιφέρει ο χρόνος στον τρόπο σκέψης μου.  Φαίνεται πως τα περιοδικά ήταν αυτά που είχαν αλλάξει νοοτροπία και όχι το αντίθετο.  Έπαψαν να είναι ευχάριστα και άρχισαν να γίνονται μικροί τύραννοι   Δεν πρόσφεραν πια άρθρα που θα έκαναν τον αναγνώστη να σκεφτεί.  Έπαψαν να μου προτείνουν προϊόντα  μουσική, μόδες.  Με πίεζαν πλέον να τα αγοράσω! Μπορούσα κυριολεκτικά να ακούσω τους εκδότες και τους αρθρογράφους (?) τους να μου ψιθυρίζουν στην αρχή και να μου φωνάζουν στην συνέχεια “Φόρα αυτό το χρώμα αλλιώς είσαι αποτυχημένη!  Πήγαινε σε αυτό το κλαμπ αλλιώς δεν είσαι τίποτα!  Γίνε 50 κιλά αλλιώς θα είσαι άσχημη!  Κάνε σεξ με αυτό τον τρόπο αλλιώς θα είσαι μόνη!”

You might think I am exaggerating but I am not.  Magazines and the people working there thought they were the world.  They thought they could rule our lives and this is when their sales started dropping. Giving away a present with the magazine’s logo on as a thank you to your devoted readers, is perfectly fine and acceptable but mass giving away just makes your product cheap.  Of course there were magazines that were publishing quality material but the majority belonged to the category I just described and were doing their best but when the house falls down everything in it is destroyed.

Μπορεί να θεωρήσετε τα παραπάνω υπερβολικά αλλά δεν είναι.  Τα περιοδικά και οι άνθρωποι που δούλευαν σε αυτά κάποια στιγμή θεώρησαν πως η γη γυρίζει γύρω τους.  Πίστεψαν πως μπορούν να αποφασίζουν για εμάς και να κατευθύνουν τα θέλω μας και σε αυτό ακριβώς το σημείο άρχισαν οι πωλήσεις τους να παίρνουν την κατιούσα.  Το να δίνεις ένα δωράκι στον αναγνώστη με το logo του περιοδικού είναι μια χαρά αλλά τα μαζικά δώρα ήρθαν για να αποδείξουν πως οι ίδιοι εξευτέλιζαν το προϊόν τους.  Φυσικά και υπήρχαν περιοδικά που εξέδιδαν ποιοτικό υλικό αλλά η μεγάλη πλειοψηφία συμπεριφερόταν με τον τρόπο που περιέγραψα και καλώς ή κακώς όπως λέει και η λαϊκή θυμοσοφία μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.

stack of greek magazines burning

If you ask most people out there why Greek magazines and Media Houses are closing one after the other, the answer you will mot likely get is that they did so because of the recession taking place in our country and the invasion of the internet. However, things as always are not as simple as they may sound.

Εάν επιχειρήσετε να ρωτήσετε κάποιον το λόγο για τον οποίο τα ελληνικά περιοδικά και οι εκδοτικοί όμιλοι που τα διαχειρίζονται κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο, η απάντηση που πιθανότερα θα λάβετε είναι πως αυτό συμβαίνει λόγω της οικονομικής κρίσης και τις σαρωτικές αλλαγές που έφερε το διαδίκτυο.  Τα πράγματα όμως δεν είναι, όπως πάντα άλλωστε, τόσο απλά όσο φαίνονται.


The most important problem of the Greek society is to accept its own mistakes and think deeply on its own responsibilities for what is happening to us.  Although most would think that people working in lifestyle or fashion magazines would be more open minded and therefore more likely to accept their mistakes, this is not the case.

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι η δυσκολία που έχει να αποδεχθεί τα δικά της λάθη και να αντιληφθεί πως ίσως κάπου είμαστε και εμείς υπεύθυνοι για όσα μας συμβαίνουν την τελευταία διετία.  Θα περίμενε λοιπόν κανείς πως οι άνθρωποι που δουλεύουν (αν και ο αόριστος είναι μάλλον καταλληλότερος χρόνος) στα περιοδικά μόδας και lifestyle θα ήταν πιο ανοιχτόμυαλοι και άρα θα μπορούσαν να αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί αλλά φευ!

Long before the invasion of Social Media and the internet in our lives here in Greece, magazines had already started seeing a steep decline on their sales which they were trying to maintain to a respectable level by giving away presents with every new issue of their glossy editions.  You needed a new beach bag, flipflops, nail polish, lipstick, beach dress, leggings?   All you had to do was go shopping to the nearby newsagency and buy them ridiculously cheap.  My newsagent knew I was a magazineholic that did not care about the presents and started giving me for free magazines that customers had left at her cashier after they had removed the present.  The recycling bin opposite my house started giving home to magazines still in their plastic bag thrown away without of course the included present for which they had after all been purchased. And that started years before 2010 when the bomb called Greek Economy burst in our hands.  So is it true that the recession is what led to the closure of most magazines in Greece?  The answer is simply no!

Πολύ καιρό πριν από την επιδρομή των Social Media και του διαδικτύου στον ελλαδικό χώρο, τα περιοδικά είχαν ήδη αρχίσει να βλέπουν τις πωλήσεις τους να πέφτουν δραματικά και έκαναν ότι (θεωρούσαν) πως μπορούσαν για να εξακολουθήσουν να είναι βιώσιμα μοιράζοντας δώρα μαζί με κάθε τεύχος των γυαλιστερών εκδόσεων τους.  Ήθελες τσάντα παραλίας,  καινούργια παντοφλάκια, μανό, κραγιόν, πούδρα, φόρεμα θαλάσσης?  Δεν είχες παρά να κάνεις μια βόλτα από το περίπτερο της γειτονιάς και να τα αποκτήσεις σε εξευτελιστική τιμή.  Η περιπτερού μου επειδή γνώριζε πως είμαι φανατική αναγνώστρια και πως δεν με ενδιέφεραν τα δώρα, μου έδινε πάντα δωρεάν κάποια τεύχη που οι πελάτες άφηναν στο μαγαζί της αφού πρώτα αφαιρούσαν το δώρο.  Στον κάδο ανακύκλωσης απέναντι από το σπίτι μου, υπήρχαν πάντα κάμποσα περιοδικά (και φυσικά εφημερίδες) ακόμα στο σελοφάν τους αλλά χωρίς το δωράκι για το οποίο και φυσικά είχαν αγοραστεί.  Και όλο αυτό ξεκίνησε χρόνια πριν από το 2010 που η βόμβα που ονομάζετε ελληνική οικονομία έσκασε στα χέρια μας.  Είναι αλήθεια λοιπόν πως η οικονομική κρίση οδήγησε στο κλείσιμο των περισσότερων περιοδικών στην Ελλάδα?  Πολύ απλά, όχι!

The reasons must be thus found elsewhere.  I was personally an avid reader of both Greek and international magazines.  The type of reader who would read every single word in them from page 1 to the end and at some time I found myself not buying Greek magazines anymore.  In the beginning I thought that was because I had possibly grown out of them but after some consideration I understood that it had nothing to do with me and my perception.  It was the magazines that had grown out of me and not the other way round.  What I am trying to say is that actually magazines stopped being a pleasure any more and had turned into tyrants.  They were not offering me articles that would make me think.  On the contrary they were actually imposing me their way of thinking.  They were not anymore suggesting products, music, fashions.  They were forcing me to buy them!  They were trying to manipulate my behaviour and tastes.  I could actually hear their editors and columnists whispering to me in the beginning and eventually shouting “Wear this colour or you are a failure!  Go to this club or you are nobody!  Be 50 kilos or you are ugly!  Have sex this way or you are alone!”

Οι λόγοι λοιπόν αυτής της δυσάρεστης εξέλιξης για τον ελληνικό τύπο θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού.  Όπως ανέφερα ήδη, υπήρξα φανατική αναγνώστρια τόσο των ελληνικών όσο και των ξένων περιοδικών.  Το είδος του αναγνώστη που διάβαζε κάθε λέξη από την 1η μέχρι και την τελευταία σελίδα και κάποια στιγμή βρέθηκα όχι μόνο να μην αγοράζω ελληνικά περιοδικά αλλά να μην δέχομαι να πάρω στο σπίτι ούτε αυτά που μου έδινε δωρεάν η περιπτερού.  Αρχικά θεώρησα πως πιθανόν τα είχα βαρεθεί μεγαλώνοντας αλλά μετά από σκέψη αντιλήφθηκα πως αυτό που μου συνέβαινε δεν είχε καμιά σχέση με εμένα και τις πιθανές αλλαγές που είχε επιφέρει ο χρόνος στον τρόπο σκέψης μου.  Φαίνεται πως τα περιοδικά ήταν αυτά που είχαν αλλάξει νοοτροπία και όχι το αντίθετο.  Έπαψαν να είναι ευχάριστα και άρχισαν να γίνονται μικροί τύραννοι   Δεν πρόσφεραν πια άρθρα που θα έκαναν τον αναγνώστη να σκεφτεί.  Έπαψαν να μου προτείνουν προϊόντα  μουσική, μόδες.  Με πίεζαν πλέον να τα αγοράσω! Μπορούσα κυριολεκτικά να ακούσω τους εκδότες και τους αρθρογράφους (?) τους να μου ψιθυρίζουν στην αρχή και να μου φωνάζουν στην συνέχεια “Φόρα αυτό το χρώμα αλλιώς είσαι αποτυχημένη!  Πήγαινε σε αυτό το κλαμπ αλλιώς δεν είσαι τίποτα!  Γίνε 50 κιλά αλλιώς θα είσαι άσχημη!  Κάνε σεξ με αυτό τον τρόπο αλλιώς θα είσαι μόνη!”

You might think I am exaggerating but I am not.  Magazines and the people working there thought they were the world.  They thought they could rule our lives and this is when their sales started dropping. Giving away a present with the magazine’s logo on as a thank you to your devoted readers, is perfectly fine and acceptable but mass giving away just makes your product cheap.  Of course there were magazines that were publishing quality material but the majority belonged to the category I just described and were doing their best but when the house falls down everything in it is destroyed.

Μπορεί να θεωρήσετε τα παραπάνω υπερβολικά αλλά δεν είναι.  Τα περιοδικά και οι άνθρωποι που δούλευαν σε αυτά κάποια στιγμή θεώρησαν πως η γη γυρίζει γύρω τους.  Πίστεψαν πως μπορούν να αποφασίζουν για εμάς και να κατευθύνουν τα θέλω μας και σε αυτό ακριβώς το σημείο άρχισαν οι πωλήσεις τους να παίρνουν την κατιούσα.  Το να δίνεις ένα δωράκι στον αναγνώστη με το logo του περιοδικού είναι μια χαρά αλλά τα μαζικά δώρα ήρθαν για να αποδείξουν πως οι ίδιοι εξευτέλιζαν το προϊόν τους.  Φυσικά και υπήρχαν περιοδικά που εξέδιδαν ποιοτικό υλικό αλλά η μεγάλη πλειοψηφία συμπεριφερόταν με τον τρόπο που περιέγραψα και καλώς ή κακώς όπως λέει και η λαϊκή θυμοσοφία μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.

4 Comments
roubalita, think about it, thoughts diary

be bold!

15.30+tommy.jpg

Tommy Ton in collaboration with Canon shot all the street style action at the spring 2013 shows 
and we picked some of his awesome photos to show you.  We are not going to tell you here what a great photographer Tommy is and how he manages to catch the right moment as the photos themselves tell you all there is to know about his talent.  What we want you to see is how apart from being absolutely fabulous, all these looks have one thing in common: They are bold!  So next time you go out there don’t be afraid to mix and match different colours, styles or fabrics.  Wear your most beloved pieces and make your own fashion statement because fashion is an expression of how we feel and the moment we feel playful it is when the best outfits are created!Ο Tommy Ton σε συνεργασία με την Canon φωτογράφισε τα look που είδε στον δρόμο και τον εντυπωσίασαν κατά την διάρκεια των επιδείξεων μόδας για την άνοιξη του 2013.  Δεν θα μπούμε καν στην διαδικασία να σας εξηγήσουμε το γιατί ο Tommy είναι ένας εκπληκτικός φωτογράφος και πως καταφέρνει κάθε φορά να τραβάει την σωστή φωτογραφία αφού οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.  Αυτό που θέλουμε να δείτε είναι το πως τα ντυσίματα των κοριτσιών στις φωτογραφίες δεν είναι απλά μοναδικά αλλά έχουν όλα έναν κοινό παρονομαστή: Είναι Τολμηρά!  Την επόμενη φορά που θα ντυθείτε για να βγείτε μην φοβηθείτε να ανακατέψετε διαφορετικά χρώματα, στυλ ή υφάσματα.  Φορέστε τα πιο αγαπημένα σας κομμάτια και δημιουργήστε το δικό σας μοναδικό look.  Η μόδα είναι μια έκφραση των συναισθημάτων μας και η καλύτερη στιγμή για να εκφραστεί είναι όταν η διάθεση μας είναι παιχνιδιάρικη!  Τολμήστε!

tommy ton photo of two girls wearing bright coloured outfits

tommy ton photo of asian girl wearing a red pleated dress and black hat
tommy ton photo of girl wearing flowery dress and leather jacket
tommy ton photo of girl with white short hair wearing black and white sunglasses and orange woolen hat
tommy ton photo of models wearing black outfits
tommy ton photo of old ladies lighting a cigarette and wearing bright pink outfits
tommy ton photo of girl wearing an oriental pencil skirt with volans
tommy ton photo of girl wearing a yellow dress
tommy ton photo of a couple wearing college sweaters
tommy ton photo of old ladies walking and wearing bright outfits
tommy ton photo of girls wearing bright outfits and accessories
tommy ton photo of a girl sending a message and wearing a black coat with big red flowers
tommy ton photo of girl wearing black boots with cut out design
tommy ton photo of girl holding a clutch
tommy ton photo of a girl wearing a pale pink coat and headband
tommy ton photo of girl with hands in pockets wearing stripped pants and blouse
tommy ton photo of girl wearing an embroidered coat and bag
tommy ton photo of two girls wearing bright outfits and clutches
tommy ton photo of two girls walking and wearing red and white outfits
tommy ton photo of girls wearing blue and white ankle booties and yellow high heeled sandals
tommy ton photo of two girls wearing a sweater with a wolf and patterned jacket
tommy ton photo of girls walking down stairs
tommy ton photo of ladie carrying a beaded bag
tommy ton photo of ladies posing
tommy ton photo of outfit's details

Tommy Ton is a Canadian photographer known for his fashion blog Jak & Jill and he covers fashion weeks on Style.Com and GQ.Com
All photos were taken from http://www.style.com/trendsshopping/streetstyle/090612_Tommy_Ton_S2013RTW/

Tommy Ton in collaboration with Canon shot all the street style action at the spring 2013 shows 
and we picked some of his awesome photos to show you.  We are not going to tell you here what a great photographer Tommy is and how he manages to catch the right moment as the photos themselves tell you all there is to know about his talent.  What we want you to see is how apart from being absolutely fabulous, all these looks have one thing in common: They are bold!  So next time you go out there don’t be afraid to mix and match different colours, styles or fabrics.  Wear your most beloved pieces and make your own fashion statement because fashion is an expression of how we feel and the moment we feel playful it is when the best outfits are created!

Ο Tommy Ton σε συνεργασία με την Canon φωτογράφισε τα look που είδε στον δρόμο και τον εντυπωσίασαν κατά την διάρκεια των επιδείξεων μόδας για την άνοιξη του 2013.  Δεν θα μπούμε καν στην διαδικασία να σας εξηγήσουμε το γιατί ο Tommy είναι ένας εκπληκτικός φωτογράφος και πως καταφέρνει κάθε φορά να τραβάει την σωστή φωτογραφία αφού οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.  Αυτό που θέλουμε να δείτε είναι το πως τα ντυσίματα των κοριτσιών στις φωτογραφίες δεν είναι απλά μοναδικά αλλά έχουν όλα έναν κοινό παρονομαστή: Είναι Τολμηρά!  Την επόμενη φορά που θα ντυθείτε για να βγείτε μην φοβηθείτε να ανακατέψετε διαφορετικά χρώματα, στυλ ή υφάσματα.  Φορέστε τα πιο αγαπημένα σας κομμάτια και δημιουργήστε το δικό σας μοναδικό look.  Η μόδα είναι μια έκφραση των συναισθημάτων μας και η καλύτερη στιγμή για να εκφραστεί είναι όταν η διάθεση μας είναι παιχνιδιάρικη!  Τολμήστε!

tommy ton photo of two girls wearing bright coloured outfits

tommy ton photo of asian girl wearing a red pleated dress and black hat

tommy ton photo of girl wearing flowery dress and leather jacket

tommy ton photo of girl with white short hair wearing black and white sunglasses and orange woolen hat

tommy ton photo of models wearing black outfits

tommy ton photo of old ladies lighting a cigarette and wearing bright pink outfits

tommy ton photo of girl wearing an oriental pencil skirt with volans

tommy ton photo of girl wearing a yellow dress

tommy ton photo of a couple wearing college sweaters

tommy ton photo of old ladies walking and wearing bright outfits

tommy ton photo of girls wearing bright outfits and accessories

tommy ton photo of a girl sending a message and wearing a black coat with big red flowers

tommy ton photo of girl wearing black boots with cut out design

tommy ton photo of girl holding a clutch

tommy ton photo of a girl wearing a pale pink coat and headband

tommy ton photo of girl with hands in pockets wearing stripped pants and blouse

tommy ton photo of girl wearing an embroidered coat and bag

tommy ton photo of two girls wearing bright outfits and clutches

tommy ton photo of two girls walking and wearing red and white outfits

tommy ton photo of girls wearing blue and white ankle booties and yellow high heeled sandals

tommy ton photo of two girls wearing a sweater with a wolf and patterned jacket

tommy ton photo of girls walking down stairs

tommy ton photo of ladie carrying a beaded bag

tommy ton photo of ladies posing

tommy ton photo of outfit's details

Tommy Ton is a Canadian photographer known for his fashion blog Jak & Jill and he covers fashion weeks on Style.Com and GQ.Com
All photos were taken from http://www.style.com/trendsshopping/streetstyle/090612_Tommy_Ton_S2013RTW/

4 Comments
prettynyummy, think about it, thoughts diary

Kids may be wiser than we think

roubalita+kids.png

prettynyummy Kids
Most of us think that toddlers and infants are not only naive but reckless and helpless as well.  However, if you start watching pre-school kids for a while, you will soon realize they may be wiser than most grownups.

Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε τα νήπια αθώα και κυρίως εντελώς αβοήθητα χωρίς έναν ενήλικα δίπλα τους.  Παρόλα αυτά τα χαρακτηριστικά τους όμως, εάν αρχίσετε να παρατηρείτε ένα προ-νήπιο θα αντιληφθείτε πολύ σύντομα πως ίσως τελικά ο τρόπος που λειτουργεί είναι πολύ πιο ώριμος από τον τρόπο που λειτουργούμε εμείς οι ενήλικες.

I was watching my 3-year-old niece the other time.  She has a tendency to taste almost everything, so the moment she caught sight of a small chilly bush in our garden and the red peppers hanging there, we knew there would soon be trouble.   On her jaunt to the garden we constantly reminded her that she should not in any way pick those peppers and eat them because it was dangerous but with the curiosity every kid has, we suspected it was a matter of time before she would do so.  Needless to say, the whole neighbourhood heard her crying after she had eaten one of them.  You would imagine that she would never again approach or even go past that spicy bush for the rest of her life – after all she had taken her lesson the hard way – but no.

Τις προάλλες παρακολουθούσα την τρίχρονη ανιψιά μου που έχει την τάση να δοκιμάζει σχεδόν τα πάντα.  Την στιγμή που ανακάλυψε στον κήπο μας το δενδράκι με τις κόκκινες καυτερές πιπεριές είμαστε σίγουροι πως πολύ σύντομα θα είχαμε τρεχάματα.  Στις βόλτες της στον χώρο που εμείς αποκαλούμε κήπο, και που για εκείνη είναι ένα μαγικό δάσος γεμάτο νέες εμπειρίες, τις υπενθυμίζαμε συνεχώς πως δεν θα έπρεπε σε καμία απολύτως περίπτωση να κόψει και να φάει τους μικρούς κόκκινους καρπούς (κάτι σαν την προειδοποίηση του Θεού προς τους Πρωτόπλαστους) υποπτευόμενοι πάντως πως αργά ή γρήγορα η περιέργεια της θα υπερίσχυε των προειδοποιήσεων μας.  Φυσικά δεν χρειάζεται να αναφέρω πως πολύ σύντομα το ‘κακό’ έγινε και πως όλη η γειτονιά την άκουσε να κλαίει και να οδείρετε.  Τουλάχιστον τώρα είμασταν σίγουροι πως αφού πήρε το μάθημα της δεν θα ξαναπλησίαζε τον ‘αμαρτωλό’ καρπό για πολλά χρόνια…μόνο που κάναμε λάθος.

Next afternoon her grandpa took her to the garden letting her loose close to those bushes, definite that the previous day’s experience had done its share and feeling secure enough he turned his back for a couple of minutes.  What did she do?  She gingerly went to the “forbidden fruit” again, first touched one of the peppers, licked her hand…hmmmm a little spicy, picked one, licked its flesh…hmmmm more spicy, a little burning but still not dangerous enough and then she cautiously took a small bite….that must have really hurt and after the normal tears and shouts she turned to me with her conclusion “Lula (that’s how she calls me) those dwarf red peppers only hurt if you bite them”  making me realise that that’s the way you learn!

Το επόμενο απόγευμα ο παππούς της την πήγε για την συνηθισμένη βόλτα της στον κήπο και σίγουρος πια πως η εμπειρία της προηγούμενης ημέρας είχε κάνει καλά την δουλειά της, την άφησε να περιφέρετε χωρίς ‘μη’ και ‘πρόσεχε’.  Τι έκανε λοιπόν η μικρή μας εξερευνήτρια?  Πήγε αργά αργά προς τον ‘απαγορευμένο καρπό’, άγγιξε μια από τις κόκκινες πιπεριές και έγλυψε το χέρι της…χμμμ λίγο καυτερή γεύση, έκοψε μία, την έγλειψε…χμμμ καίει λίγο αλλά δεν τρέχει και τίποτα και μετά με πολύ προσοχή δάγκωσε την πιπεριά ξαναζώντας την εμπειρία της προηγούμενης ημέρας και μετά τα κλάματα και τις φωνές γύρισε και με όλο τον αυθορμητισμό ενός τρίχρονου μου είπε “Λούλα (έτσι της αρέσει να με αποκαλεί)  αυτές οι μικρές πιπεριές καίνε τελικά μόνο αν τις δαγκώσεις.”  Και εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα πως αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος για να μάθεις!

prettynyummy do

We adults most of the times feel afraid of things, just because we are told so or because we cannot get over our fears.  What did Virginia actually do on that day?  She tested her limits and saw what she can do and to what extent.

Εμείς οι ενήλικες τις περισσότερες φορές φοβόμαστε απλά και μόνο επειδή κάποιος μας το είπε ή επειδή δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας.  Τι έκανε η μικρή Βιργινία εκείνη την ημέρα?  Ανακάλυψε τα όρια της και είδε τι μπορεί να κάνει και ως που μπορεί να φτάσει.

This is something most of us keep forgetting in our adulthood.  We limit our abilities by being afraid of things others have told us we can’t do or shouldn’t do because they are dangerous or will result in us being hurt.  We constantly do that in every single aspect of our lives.  We don’t fall in love easily because we may get hurt.  We don’t leave a badly paid job because we might not find a new one.  We don’t share our feelings because they may laugh at them.  We don’t fight for our rights because we believe it is no use.  We restrain ourselves.  We keep things inside us.  We try hard for almost nothing.

Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που οι περισσότεροι από εμάς ξεχνάμε καθώς μεγαλώνουμε.  Περιορίζουμε τις δυνατότητες μας φοβούμενοι για πράγματα που άλλοι μας έπεισαν πως δεν μπορούμε, δεν πρέπει να κάνουμε ή πιθανολογείται να μας πληγώσουν.  Αν το σκεφτείτε για λίγο θα συνειδητοποιήσετε πως αυτή την συμπεριφορά την επαναλαμβάνουμε συνεχώς και την υιοθετούμε καθημερινά.  Δεν ερωτευόμαστε γιατί μπορεί να πληγωθούμε.  Δεν αφήνουμε μια κακοπληρωμένη θέση εργασίας γιατί μπορεί να μην βρούμε άλλη.  Δεν εκφράζουμε τα συναισθήματα μας γιατί κάποιος μπορεί να τα κοροϊδέψει   Δεν ‘πολεμάμε’ για τα πιστεύω μας γιατί θεωρούμε πως κανείς δεν θα μας ακούσει.  Περιορίζουμε συνεχώς τον εαυτό μας.  Τα κρατάμε όλα μέσα μας.  Δεν προσπαθούμε πραγματικά και με όλο μας το είναι για τίποτα.

 
Little kids know what they want and they do everything it takes to get it. 

Τα μικρά παιδιά ξέρουν ακριβώς τι θέλουν και κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν.

When my niece wants to eat a piece of chocolate, she will do anything to have it, no matter how many times her mum says no.  She may not always have what she wants but deep inside her I am sure, she knows she has tried as hard as she could and next time she knows that she should probably use other mechanisms to get her way round.  That makes her smarter and smarter every day until probably when she goes to school and society’s rules start changing her.

Όταν η μικρή μου ανιψιά θέλει να φάει σοκολάτα, θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να την φάει όσες φορές και αν η μητέρα της της πει όχι.  Μπορεί να μην καταφέρνει να αποκτήσει πάντα αυτό που θέλει αλλά μέσα της είμαι απόλυτα σίγουρη πως ξέρει ότι αυτή έκανε ότι έπρεπε να κάνει και μάλιστα γνωρίζει πολύ καλά πως την επόμενη φορά θα πρέπει να χρησιμοποιήσει νέους μηχανισμούς και κόλπα για να γίνει το δικό της.  Αυτή η διαδικασία την κάνει κάθε φορά εξυπνότερη μέχρι που δυστυχώς (πράγμα που απεύχομαι) το σχολείο και οι κανόνες που θέτει η κοινωνία θα αρχίζουν να την αλλάζουν.

Maybe we too, should start acting like 3-year-olds who test their limits and are not afraid to try new things.  Actually they crave to do so and are never disappointed by failure.  They just keep on doing it until they get it done.  It is time for most of us to do one thing that makes us feel afraid a day.  Not thinking about the consequences our action will have (not if it involves others because that’s a totally different thing).   Cautiously like my little niece to test our limits.  See to what extent we can do one thing we particularly feel scared to do.  I am not talking about crazy stuff like jumping off the 3rdfloor without a parachute but about little things that restrain us and keep us stuck to where we are not letting us evolve.


Ίσως τελικά θα έπρεπε και εμείς να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν τρίχρονα που ανακαλύπτουν καθημερινά τα όρια τους και δεν φοβούνται να δοκιμάζουν καινούργια πράγματα.  Για την ακρίβεια όχι απλά δεν φοβούνται αλλά ανυπομονούν για κάθε τι καινούργιο και δεν απογοητεύονται ακόμα και όταν αποτυγχάνουν.  Συνεχίζουν να προσπαθούν μέχρι να τα καταφέρουν.   Είναι καιρός για εμάς να αρχίσουμε να κάνουμε ένα πράγμα που μέχρι σήμερα φοβόμασταν την ημέρα.  Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να σκεφτόμαστε τις επιπτώσεις (όχι για πράξεις βέβαια που ενδέχεται να επηρεάσουν άλλους γιατί αυτή είναι μια άλλη ιστορία).  Προσεχτικά όπως η μικρή μου ανιψιά προκειμένου να ανακαλύψουμε τα όρια μας.  Να δούμε στην τελική μέχρι που μπορούμε να καταφέρουμε αυτά που φοβόμαστε.  Δεν μιλάω βέβαια για τρελά πράγματα όπως το να πηδήξουμε από τον 3ο όροφο χωρίς αλεξίπτωτο αλλά για μικρά πράγματα που μας περιορίζουν και μας καθηλώνουν χωρίς να μας επιτρέπουν να εξελιχτούμε.


So go out there and do that one thing you feel you can’t do because you are afraid and then come back and tell us how you felt and how you think the experience will help you.

Αφήστε τον υπολογιστή σας λοιπόν και πηγαίνετε να κάνετε ένα πράγμα που αισθάνεστε πως φοβάστε να κάνετε και επιστρέψτε εδώ για να μας πείτε πως αισθάνεστε ότι σας βοήθησε η εμπειρία.

prettynyummy Kids
Most of us think that toddlers and infants are not only naive but reckless and helpless as well.  However, if you start watching pre-school kids for a while, you will soon realize they may be wiser than most grownups.



Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε τα νήπια αθώα και κυρίως εντελώς αβοήθητα χωρίς έναν ενήλικα δίπλα τους.  Παρόλα αυτά τα χαρακτηριστικά τους όμως, εάν αρχίσετε να παρατηρείτε ένα προ-νήπιο θα αντιληφθείτε πολύ σύντομα πως ίσως τελικά ο τρόπος που λειτουργεί είναι πολύ πιο ώριμος από τον τρόπο που λειτουργούμε εμείς οι ενήλικες.


I was watching my 3-year-old niece the other time.  She has a tendency to taste almost everything, so the moment she caught sight of a small chilly bush in our garden and the red peppers hanging there, we knew there would soon be trouble.   On her jaunt to the garden we constantly reminded her that she should not in any way pick those peppers and eat them because it was dangerous but with the curiosity every kid has, we suspected it was a matter of time before she would do so.  Needless to say, the whole neighbourhood heard her crying after she had eaten one of them.  You would imagine that she would never again approach or even go past that spicy bush for the rest of her life – after all she had taken her lesson the hard way – but no. 



Τις προάλλες παρακολουθούσα την τρίχρονη ανιψιά μου που έχει την τάση να δοκιμάζει σχεδόν τα πάντα.  Την στιγμή που ανακάλυψε στον κήπο μας το δενδράκι με τις κόκκινες καυτερές πιπεριές είμαστε σίγουροι πως πολύ σύντομα θα είχαμε τρεχάματα.  Στις βόλτες της στον χώρο που εμείς αποκαλούμε κήπο, και που για εκείνη είναι ένα μαγικό δάσος γεμάτο νέες εμπειρίες, τις υπενθυμίζαμε συνεχώς πως δεν θα έπρεπε σε καμία απολύτως περίπτωση να κόψει και να φάει τους μικρούς κόκκινους καρπούς (κάτι σαν την προειδοποίηση του Θεού προς τους Πρωτόπλαστους) υποπτευόμενοι πάντως πως αργά ή γρήγορα η περιέργεια της θα υπερίσχυε των προειδοποιήσεων μας.  Φυσικά δεν χρειάζεται να αναφέρω πως πολύ σύντομα το ‘κακό’ έγινε και πως όλη η γειτονιά την άκουσε να κλαίει και να οδείρετε.  Τουλάχιστον τώρα είμασταν σίγουροι πως αφού πήρε το μάθημα της δεν θα ξαναπλησίαζε τον ‘αμαρτωλό’ καρπό για πολλά χρόνια…μόνο που κάναμε λάθος. 


Next afternoon her grandpa took her to the garden letting her loose close to those bushes, definite that the previous day’s experience had done its share and feeling secure enough he turned his back for a couple of minutes.  What did she do?  She gingerly went to the “forbidden fruit” again, first touched one of the peppers, licked her hand…hmmmm a little spicy, picked one, licked its flesh…hmmmm more spicy, a little burning but still not dangerous enough and then she cautiously took a small bite….that must have really hurt and after the normal tears and shouts she turned to me with her conclusion “Lula (that’s how she calls me) those dwarf red peppers only hurt if you bite them”  making me realise that that’s the way you learn!  

Το επόμενο απόγευμα ο παππούς της την πήγε για την συνηθισμένη βόλτα της στον κήπο και σίγουρος πια πως η εμπειρία της προηγούμενης ημέρας είχε κάνει καλά την δουλειά της, την άφησε να περιφέρετε χωρίς ‘μη’ και ‘πρόσεχε’.  Τι έκανε λοιπόν η μικρή μας εξερευνήτρια?  Πήγε αργά αργά προς τον ‘απαγορευμένο καρπό’, άγγιξε μια από τις κόκκινες πιπεριές και έγλυψε το χέρι της…χμμμ λίγο καυτερή γεύση, έκοψε μία, την έγλειψε…χμμμ καίει λίγο αλλά δεν τρέχει και τίποτα και μετά με πολύ προσοχή δάγκωσε την πιπεριά ξαναζώντας την εμπειρία της προηγούμενης ημέρας και μετά τα κλάματα και τις φωνές γύρισε και με όλο τον αυθορμητισμό ενός τρίχρονου μου είπε “Λούλα (έτσι της αρέσει να με αποκαλεί)  αυτές οι μικρές πιπεριές καίνε τελικά μόνο αν τις δαγκώσεις.”  Και εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα πως αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος για να μάθεις!
prettynyummy do


We adults most of the times feel afraid of things, just because we are told so or because we cannot get over our fears.  What did Virginia actually do on that day?  She tested her limits and saw what she can do and to what extent.



Εμείς οι ενήλικες τις περισσότερες φορές φοβόμαστε απλά και μόνο επειδή κάποιος μας το είπε ή επειδή δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας.  Τι έκανε η μικρή Βιργινία εκείνη την ημέρα?  Ανακάλυψε τα όρια της και είδε τι μπορεί να κάνει και ως που μπορεί να φτάσει.


This is something most of us keep forgetting in our adulthood.  We limit our abilities by being afraid of things others have told us we can’t do or shouldn’t do because they are dangerous or will result in us being hurt.  We constantly do that in every single aspect of our lives.  We don’t fall in love easily because we may get hurt.  We don’t leave a badly paid job because we might not find a new one.  We don’t share our feelings because they may laugh at them.  We don’t fight for our rights because we believe it is no use.  We restrain ourselves.  We keep things inside us.  We try hard for almost nothing.



Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που οι περισσότεροι από εμάς ξεχνάμε καθώς μεγαλώνουμε.  Περιορίζουμε τις δυνατότητες μας φοβούμενοι για πράγματα που άλλοι μας έπεισαν πως δεν μπορούμε, δεν πρέπει να κάνουμε ή πιθανολογείται να μας πληγώσουν.  Αν το σκεφτείτε για λίγο θα συνειδητοποιήσετε πως αυτή την συμπεριφορά την επαναλαμβάνουμε συνεχώς και την υιοθετούμε καθημερινά.  Δεν ερωτευόμαστε γιατί μπορεί να πληγωθούμε.  Δεν αφήνουμε μια κακοπληρωμένη θέση εργασίας γιατί μπορεί να μην βρούμε άλλη.  Δεν εκφράζουμε τα συναισθήματα μας γιατί κάποιος μπορεί να τα κοροϊδέψει   Δεν ‘πολεμάμε’ για τα πιστεύω μας γιατί θεωρούμε πως κανείς δεν θα μας ακούσει.  Περιορίζουμε συνεχώς τον εαυτό μας.  Τα κρατάμε όλα μέσα μας.  Δεν προσπαθούμε πραγματικά και με όλο μας το είναι για τίποτα.


Little kids know what they want and they do everything it takes to get it. 



Τα μικρά παιδιά ξέρουν ακριβώς τι θέλουν και κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν.


When my niece wants to eat a piece of chocolate, she will do anything to have it, no matter how many times her mum says no.  She may not always have what she wants but deep inside her I am sure, she knows she has tried as hard as she could and next time she knows that she should probably use other mechanisms to get her way round.  That makes her smarter and smarter every day until probably when she goes to school and society’s rules start changing her.  

Όταν η μικρή μου ανιψιά θέλει να φάει σοκολάτα, θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να την φάει όσες φορές και αν η μητέρα της της πει όχι.  Μπορεί να μην καταφέρνει να αποκτήσει πάντα αυτό που θέλει αλλά μέσα της είμαι απόλυτα σίγουρη πως ξέρει ότι αυτή έκανε ότι έπρεπε να κάνει και μάλιστα γνωρίζει πολύ καλά πως την επόμενη φορά θα πρέπει να χρησιμοποιήσει νέους μηχανισμούς και κόλπα για να γίνει το δικό της.  Αυτή η διαδικασία την κάνει κάθε φορά εξυπνότερη μέχρι που δυστυχώς (πράγμα που απεύχομαι) το σχολείο και οι κανόνες που θέτει η κοινωνία θα αρχίζουν να την αλλάζουν.


Maybe we too, should start acting like 3-year-olds who test their limits and are not afraid to try new things.  Actually they crave to do so and are never disappointed by failure.  They just keep on doing it until they get it done.  It is time for most of us to do one thing that makes us feel afraid a day.  Not thinking about the consequences our action will have (not if it involves others because that’s a totally different thing).   Cautiously like my little niece to test our limits.  See to what extent we can do one thing we particularly feel scared to do.  I am not talking about crazy stuff like jumping off the 3rdfloor without a parachute but about little things that restrain us and keep us stuck to where we are not letting us evolve.


Ίσως τελικά θα έπρεπε και εμείς να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν τρίχρονα που ανακαλύπτουν καθημερινά τα όρια τους και δεν φοβούνται να δοκιμάζουν καινούργια πράγματα.  Για την ακρίβεια όχι απλά δεν φοβούνται αλλά ανυπομονούν για κάθε τι καινούργιο και δεν απογοητεύονται ακόμα και όταν αποτυγχάνουν.  Συνεχίζουν να προσπαθούν μέχρι να τα καταφέρουν.   Είναι καιρός για εμάς να αρχίσουμε να κάνουμε ένα πράγμα που μέχρι σήμερα φοβόμασταν την ημέρα.  Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να σκεφτόμαστε τις επιπτώσεις (όχι για πράξεις βέβαια που ενδέχεται να επηρεάσουν άλλους γιατί αυτή είναι μια άλλη ιστορία).  Προσεχτικά όπως η μικρή μου ανιψιά προκειμένου να ανακαλύψουμε τα όρια μας.  Να δούμε στην τελική μέχρι που μπορούμε να καταφέρουμε αυτά που φοβόμαστε.  Δεν μιλάω βέβαια για τρελά πράγματα όπως το να πηδήξουμε από τον 3ο όροφο χωρίς αλεξίπτωτο αλλά για μικρά πράγματα που μας περιορίζουν και μας καθηλώνουν χωρίς να μας επιτρέπουν να εξελιχτούμε.


So go out there and do that one thing you feel you can’t do because you are afraid and then come back and tell us how you felt and how you think the experience will help you.



Αφήστε τον υπολογιστή σας λοιπόν και πηγαίνετε να κάνετε ένα πράγμα που αισθάνεστε πως φοβάστε να κάνετε και επιστρέψτε εδώ για να μας πείτε πως αισθάνεστε ότι σας βοήθησε η εμπειρία.

8 Comments