prettynyummy, think about it, thoughts diary

εγχώρια fashion blogs: ο αντίλογος

02end-this-war

Έχουν αρχίσει να μαζεύονται από εδώ και από εκεί κείμενα που στηλιτεύουν θα ήταν μια ωραιοποιημένη λέξη, κοροϊδεύουν δεν είναι πολύ λόγια, χασκογελούν χλευάζοντας θα πω για γίνω και πιο γλαφυρή, τα εγχώρια fashion blogs. Αρχικά δε με ενόχλησε γιατί δεν είναι πως κυκλοφορώ και με ταμπελάκι στο πέτο που λέει «έχω και εγώ fashion blog» αλλά και κυρίως επειδή δε βρήκα σημεία που θα μπορούσαν να  αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε εγώ και η Roubalita αυτό εδώ το blog. Περισσότερο σαν λίστα “τι να μην κάνεις” το αντιμετώπισα. Αυτό όμως που έχει αρχίσει να με ενοχλεί είναι πως όλα τα σχετικά άρθρα που έχω διαβάσει είναι άδικα και υπερβολικά και κατά τη γνώμη μου ενδεχομένως να γράφονται για άλλον σκοπό και όχι τον προφανή.

                                                          Ξεκινάω λοιπόν.

Διάβασα γενικεύσεις για συμπεριφορές και καταστάσεις που ενοχλούν λένε, όσους διαβάζουν ελληνικά fashion blogs όπως: «έχουν το τουπέ καρχαρία που νομίζει ότι μπορεί να δαγκώσει όλους όσοι δεν έχουν blog», «έχουν αυτοανακηρυχθεί fashion guru», «έχουν κακό κείμενο σε άθλια αγγλικά», «θεωρούν εαυτόν αυθεντικά λαϊκά κορίτσια, με ένα touch από Victoria Beckham», είναι κακόγουστες, είναι απροκάλυπτα αυτάρεσκες, δεν έχουν αισθητική, δε βγάζουν καλές φωτογραφίες, είναι εκνευριστικές και άλλα τέτοια ακραία.

Η αλήθεια όμως είναι πως υπάρχουν τουλάχιστον 20 ελληνικά fashion blogs που παρουσιάζουν outfits με προσωπικό χαρακτήρα, τόλμη, όμορφες φωτογραφίες, φρεσκάδα και κάνουν αξιοπρεπέστατη δουλειά χωρίς ίχνος όλων των παραπάνω κατηγοριών. Αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς το μικρό μέγεθος της χώρας τότε τα 20+ πραγματικά καλά blogs αποτελούν μεγάλο αριθμό, πράγμα ενθαρρυντικό! Και μη μου πείτε για συγκρίσεις με blogs του εξωτερικού επειδή τότε θα πρέπει να συγκρίνουμε και τα εγχώρια περιοδικά με τις αντίστοιχες ξένες εκδόσεις και θα καταλήξουμε στο πιο σύντομο αστείο: Vogue Hellas! Είναι περίεργο λοιπόν πως αντί να προβάλλονται αυτά ως ευχάριστα προς ανάγνωση blogs αντίθετα έχει ξεκινήσει μια ύποπτη προσπάθεια ώστε να μπουν ταμπέλες στον όρο «ελληνικά fashion blogs”.

Δεν αμφισβητώ πως υπάρχουν blogs που δημιουργούν την παραπάνω κακή εικόνα, ίσως μάλιστα να είναι και πολλά σε αριθμό. Και λοιπόν? Είναι γνωστό πως υπάρχει ένας ωκεανός από blogs εκεί έξω που ασχολούνται με τη μόδα (και με την ομορφιά θα πω εγώ αλλά για κάποιο λόγο κανείς δεν ασχολείται με εκείνα). Αυτό είναι το αποτέλεσμα της δημοκρατικότητας του ίντερνετ όμως και έτσι δεν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε ως λάθος. Όποιος θέλει μπορεί να γράψει για οτιδήποτε του αρέσει είτε το κάνει καλά είτε όχι. Το σημαντικό όμως είναι πως κανείς απολύτως δεν υποχρεώνει κανέναν να διαβάσει όσα blogs δε θεωρεί αντάξια των προσδοκιών του. Δηλαδή όποιος θέλει για παράδειγμα να ενημερωθεί από το ίντερνετ θα δώσει σημασία στα μικρά blogs που αναφέρονται στην απόβαση των Ελοχίμ ή τις θεωρίες συνωμοσίας? Αν αυτά σας φαίνονται αστεία το ίδιο αστείο είναι να στέκεσαι σε μη επιτυχημένες προσπάθειες και να τις αναγάγεις σε κανόνα γράφοντας για αυτές γενικεύοντας και απαξιώνοντας όσα blogs αξίζουν.

                                                  Και συνεχίζω.

Διάβασα σε “τοίχο” στο facebook πως οι εταιρίες έχουν βρει τρόπο μέσω των fashion blogs να αποφεύγουν τα πληρωμένα publi ή advertorials. Και αναρωτιέμαι μήπως τελικά αυτός είναι ο λόγος για τα άρθρα που γράφονται δεξιά και αριστερά εναντίον των ελληνικών fashion blogs? Μήπως δηλαδή περιοδικά έντυπης ή ηλεκτρονικής μορφής χάνουν έσοδα εξαιτίας των δωρεάν προωθητικών δημοσιευμάτων που γίνονται από bloggers? Ακούγεται λογικό. Αλλά αν αυτό συμβαίνει τότε οι συγκεκριμένοι αρθρογράφοι παραπλανούν το κοινό έχοντας άλλους στόχους από αυτούς που επικαλούνται. Αν το πρόβλημα είναι πως οι bloggers “το δίνουν” τσάμπα πείτε το, δεν έχετε άδικο και θα το σχολιάσουμε και εμείς σε επόμενο post.

                                               Και ολοκληρώνω.

Αν λάβουμε το παραπάνω συμπέρασμα ως δεδομένο τότε διαπιστώνουμε το εξής παράδοξο. Σε όλα τα κείμενα που έχω διαβάσει σε περιοδικά έντυπα ή ηλεκτρονικά και έχουν επικεφαλίδα τύπου «Αυτά είναι τα καλύτερα fashion blogs της Ελλάδας» τα 5 στα 7 ανήκουν σε πρόσωπα που η κύρια απασχόλησή τους είναι σε περιοδικά και οι συντριπτική πλειοψηφία των posts τους είναι για προϊόντα και events! Χμμ… Και είναι κακό αυτό? Από μόνο του όχι αλλά σε συνδυασμό με τα παραπάνω θα το έλεγες και “διαπλεκόμενα συμφέροντα”! Μήπως κρύβεται κάτι εδώ λοιπόν? Σίγουρα δίνονται αφορμές για τέτοιες σκέψεις.

Σαν συμπέρασμα.

Το πιο ενοχλητικό και από τις “ενοχλητικές fashion bloggers” είναι το κατάλοιπο της Κωστοπουλικής νοοτροπίας των lifestyle περιοδικών επιβολής συμπεριφοράς και τρόπου σκέψης. Δε μου αρέσει όταν άνθρωποι που έχουν τη δυνατότητα να γράφουν σε μέσα μαζικότερης απήχησης χλευάζουν οτιδήποτε δεν είναι του γούστου τους σαν να έχουν εκείνοι το αλάθητο αισθητήριο του τι είναι όμορφο, της μόδας, σωστό και τι όχι. Συχνά διαφαίνεται στο λόγο τους μια διάθεση επιβολής της γνώμης τους, μια απολυτότητα που ισχυροποιείται από πικρόχολα σχόλια απαξίωσης και από κοροϊδευτική διάθεση ώστε να μην τολμήσει ο αναγνώστης να έχει αντίθετη άποψη διαφορετικά θα υποπέσει στην κατηγορία η οποία χλευάζεται. Για παράδειγμα , διαπιστώσεις τύπου “αν δεν φοράς Havaianas στην παραλία είσαι βλαχαδερό” υποβάλουν τον αναγνώστη εξαιτίας της επιθετικότητάς τους να συμφωνήσει, διαφορετικά θεωρείται ο ίδιος βλαχαδερό. Κάποιο από αυτούς τους τύπους ανήγαγαν σε εξυπνάδα τη διατύπωση κακίας και σε δημοσιογραφία την γκρίνια. Σύμφωνα με αυτούς, σήμερα αν δεν είσαι τύπος μπλαζέ, underground ροκ με hipsterικές αναφορές, “ασπρόμαυρης” αισθητικής, με βαθιές γνώσεις πάνω στην ιστορίας της σύγχρονης μόδας, μουσικής και αμερικανικής τηλεόρασης δεν είσαι fashion blogger της προκοπής. Φοβάμαι πως όσοι είχαν συνηθίσει είτε να γράφουν έτσι ή να διαβάζουν τέτοια κείμενα δυσκολεύονται να πετάξουν από πάνω τους αυτήν την παρωχημένη τακτική. Προσωπικά δε δέχομαι υποδείξεις από επαγγελματίες ξερόλες που γαλουχήθηκαν με το δόγμα «επειδή γράφω σε περιοδικό ότι λέω γίνεται κανόνας» σε μια εποχή που δεν υπήρχαν social media και άρα δυνατότητα για τον καθένα  να αντικρούσει τις απόψεις τους. Πιστεύω δε πως μερικοί από αυτούς είναι πιο cool στην καθημερινότητάς τους αλλά γράφουν έτσι από κεκτημένη ταχύτητα. Μάλλον λοιπόν σε εκείνους ίσως ταιριάζει περισσότερο ένα reality check…

Τα «τι πρέπει για να είσαι» πέθαναν και βρώμισαν. Μην κατηγορείτε τα blogs για μιμητισμό όταν το μόνο φρέσκο που προσφέρετε είναι το design των γραφικών σας ενώ όλο το περιεχόμενο είναι το ίδιο, συνηθισμένο, βαρετά επαναλαμβανόμενο. Ας συμφωνήσουμε πως κανείς από τους δυο μας δεν έχει να πει / να δείξει κάτι εξωφρενικά καινοτόμο. Εγώ όμως το παραδέχομαι. Reality checked!

                                                                   *********

Υ.Γ. 1: Γράφεται συχνά πως επειδή δεν έχουμε μόδα στην Ελλάδα το fashion blogging είναι ανόητο να υπάρχει. Μόδα έχουμε, και μια απόδειξη για αυτό είναι το La Gréce j’ aime.

Υ.Γ. 2: Αν υποθέσουμε πως πρέπει να γράφουμε για όσα έχουμε ως χώρα τότε θα πω πως αυτό που σίγουρα έχουμε στην Ελλάδα σε περίσσευμα είναι γκρίνια και ξερολίαση αλλά δε θα bloggάρω για αυτό!

Υ.Γ.3: Διάβασα επίσης πως είναι ανόητο να κάνεις blogging φορώντας μόνο φθηνά ρούχα. Κατά τη γνώμη μου όποιος υποστηρίζει πως για να ντυθείς καλόγουστα χρειάζεσαι ακριβές φίρμες είναι μάλλον ελιτιστής .

Υ.Γ.4: Δε θέλω να αναφέρω τα 20+ fashion blogs ονομαστικά. Όλες όσες κάνουμε fashion blogging ξέρουμε πολύ μα πολύ καλά ποια είναι. Οι υπόλοιποι ας επικοινωνήσουν στο inbox μας.

Υ.Γ.5: Οι απόψεις που αναφέρονται είναι δικές μου και της Roubalita. Δε μιλάω ως εκπρόσωπος.