a movie for the weekend, pretty giotared

a movie for the weekend: Philomenaμια ταινία για το σαββατοκύριακο: Philomena

Philomena

philomena movie review

Genre:

It is a drama but there are scenes you are going to laugh with, others you’ll feel angry with and ones which are going to make you feel in agony.

Plot:

Philomena, a 65 years old woman from Ireland decides to reveal to her daughter that when she was 14 she gave birth to a boy who was given away for adoption without her permission from the monastery in which she was forced to live in because of her poverty. Her daughter asks from a snooty reporter to help Philomena find her lost son and during their journey from Ireland to Washington and back they argue, they cry, they get excited and above all they learn valuable life lessons.

Ideal audience:

The movie is ideal for everyone but keep in mind that in some points it criticizes the Catholic Church and those with blind faith. Also it disapproves the conservatism of the Republican party of US that reaches hypocrisy according to the movie. So if you are a supporter of one of the above, this movie will possibly leave you with a bitter taste.

What I mostly liked:

Philomena is a common provincial old lady without education, kind of naive, who likes to read romantic novels and gossip newspapers but with a big hard life that makes her and an agonist who does not chew her word. During the movie she “strikes” the arrogant reporter with words of wisdom and truth and leaves him speechless!

It is based on a true story.

Conclusion:

Although this movie is a drama and you’ll probably get emotional it is not a sad story. It leaves you with a bittersweet taste and makes you rethink how you deal with everyday problems. It was nominated for 4 Oscars among them for Best Movie and Best Leading Actress.“Philomena”

philomena movie review

Είδος:

Δραματική αλλά όχι «βαριά». Συγκινητική, αρκετά γρήγορη, σε σημεία σε κάνει να γελάς, σε άλλα να θυμώνεις και σε κάποια να αγωνιάς.

Πλοκή:

Η Φιλομένα, μια γυναίκα περίπου 65 ετών αποφασίζει να αποκαλύψει στην κόρη της την ύπαρξη του πρώτου της παιδιού που δόθηκε για υιοθεσία παρά τη θέλησή της όταν ήταν 14 ετών από το τοπικό μοναστήρι όπου ζούσε και η Φιλομένα εξαιτίας της οικονομικής της ανέχειας. Η κόρη της ζητά τη βοήθεια ενός καριερίστα, ψηλομύτη δημοσιογράφου για την ανεύρεση του χαμένου παιδιού και την ηθική λύτρωση της μητέρας της. Οι δυο τους ταξιδεύουν από την Ιρλανδία στην Ουάσιγκτον και πάλι πίσω για την αναζήτησή τους. Στη διάρκεια του ταξιδιού τους πικραίνονται, μαλώνουν, ενθουσιάζονται, καρδιοχτυπούν  και παίρνουν μαθήματα ζωής χαρίζοντάς μας μια όμορφη ιστορία που είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

Ιδανικό κοινό:

Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα από όλους είναι όμως επικριτική απέναντι στην καθολική εκκλησία (ίσως όχι στο σύνολό της μπορεί όμως να θεωρηθεί πως χρησιμοποιεί σαν «άρμα» το μοναστήρι της ιστορίας για να χτυπήσει την καθολική εκκλησία). Επίσης  στηλιτεύει και τον καθωσπρεπισμό σε βαθμό υποκρισίας του αμερικανικού κόμματος των Ρεμπουπλικανών.  Αν είστε υποστηριχτής κάποιου από αυτά τα δύο ίσως (όχι απαραίτητα) σας ενοχλήσει.

Τι μου άρεσε ιδιαίτερα:

Η ηρωίδα είναι μια συνηθισμένη ηλικιωμένη επαρχιώτισσα χωρίς μόρφωση, λίγο αφελής, διαβάζει νουβέλες τύπου Άρλεκιν και κουτσομπολίστικες εφημερίδες  και αγνοεί πως άλλο είναι το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και διαφορετικό του Κέμπριτζ. Είναι όμως καλόκαρδη, αγωνίστρια και δε μασάει καθόλου τα λόγια της. Πολλές φορές λοιπόν βάζει στην θέση του τον ψηλομύτη, «διαβασμένο» και πρώην Κυβερνητικό στέλεχος δημοσιογράφο. Οι ατάκες της κοφτές σαν ξυράφι και τα καρφιά της τόσο αιχμηρά που ματώνουν την περηφάνια του. Όλα αυτά βέβαια με το περιτύλιγμα της περίφημης αγγλικής ευγένειας.

Συμπέρασμα:

Η ιστορία θα μπορούσε να είναι επεισόδιο του «Πάμε Πακέτο». Η ταινία όμως δεν προκαλεί συγκίνηση με το ζόρι. Δεν είναι ψυχοπλακωτική και στο τέλος αφήνει στο θεατή μια γλυκόπικρη αίσθηση. Ήταν και υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας (και για άλλα 3 μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ερμηνείας 1ου Γυναικείου Ρόλου).